Alt innhald og kommentarar på denne bloggen vert innsamla og lagra av Nasjonalbiblioteket.

Viser arkivet for stikkord frp

Politikar søkjer sommarjobb

Det viktigaste eg kan gjere for å være ein god folkevald er å sørge for at eg har kunnskap om kvardagen til innbyggjarane. Det er berre ved å snakke med dei som har skoen på, og veit kor den trykkjer, at eg kan ta gode politiske val og sikre at eg er ein ombodsmann for dei som har vald meg. Difor har eg lyst til å lære meir, og søkjer difor om sommarjobb for å vite mest muleg om kvardagen for vanlege arbeidsfolk.

Politikarar er folkevalde, og skal representere innbyggjarane i kommunen, fylket og landet. Blant dei folkevalde finn ein folk frå dei fleste yrker, samfunnslag, og aldrar, som har det til felles at dei ynskjer å være med å bidra i samfunnsutviklinga og forvalte innbyggjarane sine verdiar. Politikarar er ikkje, og skal heller ikkje være, fagfolk innan alle områder som dei forvaltar. Men samstundes krev mange av beslutningane at ein kan utøve eit politisk skjønn basert på den kunnskapen ein måtte ha.

Difor er den aller viktigaste jobben for politikarar å tilegne seg kunnskap. Kunnskap om kvardagen til innbyggjarane, uansett om dei er direktør i eit multinasjonalt selskap eller er tilsett i omsorgstenestene i kommunen, er heilt avgjerande for å ta gode beslutningar.

Eg vil gjerne vite mest muleg om kvardagen til dei eg går til val på å representere, både i Flora kommune og i Sogn og Fjordane. Eg søkjer difor no om sommarjobb for å lære meir, og prøver meg med ein kortfatta jobbsøknad:

“Eg er ein 35 år gammal (ung og sprek) politikar som er både nysgjerrig, arbeidsom, lærevillig, kreativ og fleksibel. Eg har ei allsidig CV med variert arbeidserfaring. I sommar søkjer eg etter sommarjobb for å lære meir om bedrifter, yrker og vanlege arbeidsfolk sin kvardag og utfordringar. Så om du treng eit par ekstra hender ein dag i sommar, og samstundes er villig til å lære meg om bedrifta/yrket ditt, så er eg rett mann.

Eg stiller ingen krav eller avgrensingar, og ber heller ikkje om anna lønn enn informasjon og praktisk arbeid. Så om du treng ein dreng, handlangar, assistent eller anna ein dag i sommar, så er det berre å sende meg ein e-post på frank.willy.djuvik@gmail.com så avtalar vi dag. Eg er tilgjengeleg for arbeid i perioden 28. Juni til 20 juli."

Så får vi sjå om det er nokon som vil ha meg :-)

Flora kommune sin «jødeparagraf»

«Jøder ere fremdeles udelukkede fra Adgang til Riget». Slik vart siste del av paragraf 2 i Grunnlova, den såkalla «jødeparagrafen», formulert på Eidsvoll i 1814. For nokon vart forbodet mot jødar oppfatta som eit naturleg forsvarstrekk for eit liberalt styresett mot antatte farar skapt av autonomi og seperatisme. Jødiske samfunn representerte ein stat i staten vart det gjerne hevda.

Innleiinga er formulert av Frode Ulvund i boka «Fridomens grenser – Håndhevelsen av jødeparagrafen 1814-1851», men kunne like gjerne vore ein del av Flora kommune si handsaming av MC-klubben Devils Choice i 2015. Politikarane i to hovedutval vedtok 3. mars ei formulering som er til forveksling lik «jødeparagrafen». «Flora kommune tek avstand frå organisert kriminalitet, herunder 1%-klubbar og -miljø, og erklærer desse for uønskte i kommunen. Det skal ikkje gjevast skjenkeløyve til klubbar som politiet definerer som kriminelle».

På same måte som det for eidsvollmennene var heilt naturleg å erklære jødar for uønskte i riket på bakgrunn av fordommar, stigmatisering og frykt, så stemplar florapolitikarane fleire av innbyggjarane i kommunen som kriminelle, og erklærer dei uønskte i kommunen, utan rettssak, dom og utan å ha høyrt dei aktuelle personane si side av saka.

Alle i kommunen, inkludert medlemmane av Devils Choice, kan enkelt slutte seg til formuleringa i det kommunale vedtaket om at «Flora kommune tek avstand frå organisert kriminalitet». Dette er så openbart at det skulle være unødvendig å bruke tid på å vedta det. Som politikarar og innbyggjarar er vi forplikta til å følgje norsk lov, og treng ikkje vedta at vi tek avstand frå handlingar som er straffbare etter straffeloven. Men resten av formuleringane i vedtaket er det som gjer at Flora kommune no ser ut til å kunne få sin eigen «jødeparagraf».

«..herunder 1%-klubbar og –miljø, og erklærer desse for uønskte i kommunen». Formuleringa kan verke harmlaus, spesielt all den tid begrepet «1%-klubbar» vert nytta på MC-klubbar som definert som kriminelle. Problemet er berre at ingen, verken ein sjølv eller andre har høve til å definere nokon som kriminell. Det er berre domstolane som kan, med bruk av straffeloven, definere kven som er kriminell og ikkje. Det finnst ingen motorsykkelklubb i Norge som er dømt for organisert kriminalitet, og Devils Choice MC er det ikkje. Å erklære seg som 1%-klubb er kanskje ikkje så lurt, men det er like lite kriminelt som når muslimske organisasjonar i Norge erklærer at dei er for dødsstraff for karikaturtegnarar eller tvangsekteskap. Ytringa og erklæringa er ikkje kriminell, handlinga er det.

Det er openbart at grunnleggjande rettsprinsipp og borgarrettar ikkje har særleg tilslutnad blant lokalpolitikarane i Flora, då fleire av dei vert totalt tilsidesett i det politiske vedtaket. Prinsippet om at ein er uskuldig til det motsette er bevist gjeld ikkje, prinsippet om at ein skal likebehandlast av det offentlege uavhengig av organisasjonstilhørighet er broten, ytringsfridomen likeså.

Politikarane i Flora manglar og ein grunnleggande kjennskap til «maktfordelingsprinsippet». Den norske grunnlova byggjer på eit maktfordelingsprinsipp, om at ingen statsmakt skal kunne misbruke si makt. Difor er maktfordelinga i Norge delt i tre. Vi har ei lovgjevande makt, som er det folkevalde Stortinget. Stortinget skal vedta lovene og løyvingane i statsforvaltninga. Deretter har vi den utøvande makta, som er Kongen/Regjeringa. Regjeringa har ansvar for utøvinga av Stortinget sine vedtak og «drifta» av landet. Herunder ligg blant anna Politiet sine oppgåver med å førebyggje, avdekke og etterforske kriminalitet. Og til sist har vi den dømmande makta, som er domstolane. Og til tross for at det er dei to andre maktene som har ansvar for både å utforme og handheve lovene, så er det berre domstolane som har myndighet til å faktisk fastslå om ei lov er broten, og på den måten fastslå om nokon er kriminell eller ikkje.

I vedtaket til Flora kommune står følgjande: «Det skal ikkje gjevast skjenkeløyve til klubbar som politiet definerer som kriminelle». Problemet med den formuleringa er at florapolitikarane bryt maktfordelingsprinsippet. Florapolitikarane bryt prinsippet som skal sikre innbyggjarane mot maktmisbruk, og flytter den dømmande makta over til den utøvande, gjennom at det er Politiet som skal «definere» kven som er kriminell, ikkje at du må være dømt for noko kriminelt. Det grunnleggjande rettsprinsippet om at ein er uskuldig til det motsette er bevist skal ikkje lenger eksistere.

Flora FrP skal være med å førebyggje og kjempe mot organisert kriminalitet, og all anna form for kriminalitet. Men vi er ikkje villig til å definere vanlege hardtarbeidande familefedre som verken kriminelle eller uønskt i kommunen, utan at det på nokon måte er bevist eller at dei er dømd for det. Som politikarar er vi sett til å forvalte demokratiet, organisasjonsfridommen, ytringsfridommen, og rettstryggleiken. «MC-paragrafen» vil verte ein like stor skamplett i historia, som «jødeparagrafen» allerie er blitt. Har vi ikkje lært?

No må regjeringa gje seg!

Det vil ingen ende ta. Desse fryktelege blåblå partia utarmar Sogn og Fjordane, og i sin sentraliseringsiver der alt skal verte robust og lokaliserast til dei største byane, så står Sogn og Fjordane att som taparfylket. «Storbypartia» Høgre og FrP har ikkje skjønt at Sogn og Fjordane er annleisfylket, og at det som skal til for at det framleis vil bu folk i vårt grisgrendte fylke ikkje er meir og betre vegar, mindre byråkrati, forenklingar eller skattelette til bedriftene, men tvert imot meir statleg tilsette byråkratar, større overføringar frå Staten, meir subsidiar til ulønnsam næringsverksemd, offentlege monopol og politisk styrd næringsliv. I Sogn og Fjordane har ikkje vanlege folk og bedriftseigarar greie på kva dei held på med, alt må politisk styrast frå Hermansverk om vi skal få til noko. Heilt utruleg at ikkje sentrale politikarar forstår dette.

Sist ut i ei rekke med reformer og «sniksentraliseringar» kjem den lenge venta politireforma. Drit i at det var den raudgrøne regjeringa, med Grete Faremo frå AP i spissen med Liv Signe Navarsete og Audun Lysbakken som siklande haleheng, som starta arbeidet med reforma i lys av Gjørv-kommisjonen sin rapport etter dei tragiske hendingane 22. juli 2011. Gløym at Politianalysen synleggjorde svakhetane i små einingar, der ein manglar kompetanse på etterforsking av alvorleg kriminalitet, som alle former for overgrep mot barn, seksuelle overgrep mot vaksne, drapssaker, cyberkriminalitet og alvorleg økonomisk kriminalitet. Vi treng ikkje bry oss med at manglande høve til å oppfylle responstid fører til at Politiet kjem sist til staden ved diverse hendingar. Det regjeringa må skjønne er at geografiske grenser og lokale administrative arbeidsplassar er viktigare enn at vi får fleire politifolk ut i operativ teneste til å drive førebygging og kriminalitetsbekjemping.

Skjønner ikkje desse raserarane i regjeringskontora kor håplaust det vert om politifaglege vurderingar skal danne grunnlaget for korleis politi og lensmannsorganiseringa skal være? Forstår dei ikkje at våre fortreffelige politikarar i Sogn og Fjordane er mykje meir kompetente til å vurdere dette enn fagfolka i Politidirektoratet? Ser ikkje Justisministeren at Hordalandspolitiet si handtering av Monika-saka, ei enkeltsak av mange titusenvis av årlege saker vel å merke, må være det som dannar grunnlaget for politiorganiseringa dei neste tiåra?

Nei nok får være nok! Vi vil ikkje frigjere ressursar til meir operativt nærpoliti, vi vil framleis ha dei gode gamle lensmannskontora som vi kan besøke frå kl 10-13 tre dagar i veka. Vi vil ikkje ha meir etterforskingskompetanse på alvorleg kriminalitet, for vi har uansett ikkje så mykje av den kriminaliteten i vårt fylke at det er nødvendig. Vi er ikkje så opptatt av at Politiet skal ha responstid, så lenge brannvesenet uansett kjem på staden så kan dei ordne opp. Det vi vil er derimot at Gjørv-kommisjon, Politianalyse og politifaglege vurderingar vert lagt til side, og at dei inne i Oslo skjønner at geografiske grenser og administrative arbeidsplassar er viktigare for oss.

Kjære blåblå regjering: Vi ber ikkje om mykje. Javisst bur færre og færre av landets innbyggjarar i vårt fylke, og vi forventar at vi får større og større andel av fellesgodene og overføringane. Men vi må vel få lov til å fortsette som eit annleisfylke? Kan de ikkje berre gje oss ressursane og pengane og gløyme oss? Politikarane våre sin fortreffelighet og utvida kompetanse på både næringsvirksomhet, politifag, kulturkompetanse og det meste anna, gjer at Sogn og Fjordane kan være eit prøvefylke på å ha alt som det alltid har vore. Eller kanskje vi kan gjere det litt betre? Vi kan syte for at det vi ikkje allereie har offentleg monopol på vert lagt under fylkeskommunal politisk kontroll. Vi kan syte for at det vert meir byråkrati og mange hundre nye administrative stillingar. Gje oss kontroll over skattesystemet og så skal vi sågar syte for at det ikkje vert ein einaste fæl riking som kan investere kapital inn i næringslivet, det kan det offentlege ordne med sjølv.

Slutt med dette tullet de held på med no om dagen. Det er ikkje nødvendig å bruke fellesressursane våre meir effektivt, vi har nok av pengar. Slutt å frigjere ressursar til meir vegbygging og helsetenester, det er bra nok som vi har det (Ja, alle andre stader sjølvsagt, vi må jo sjølvsagt få litt meir til vårt fylke). Det er viktigare for oss at vi har lokale skatteinnkrevjarar som vi kan møte opp hos personleg å betale skatten vår, enn at vi får meir effektiv innkrevjing. Det treng ikkje lønne seg å jobbe, vi skal no sysselsette dei som jobbar på NAV og, har de tenkt på det? Og eit siste hjartesukk frå Sogn og Fjordane: Vi er svært skuffa over at de valde å sende mulla Krekar til Sør-Trøndelag. Hadde vore mykje betre om de sende han til Sogn og Fjordane, der vi faktisk treng folketalsauke.

Frank Willy Djuvik
Frustrert Sognogfjording

Mykje feil om flyplassar frå Firda

At Firda-journalist, Helge Johnsen, dekker politiske saker i fylket med ei klar favorisering av raudgrøne parti og politikarar, og ei dertil negativ vinkling mot spesielt Høgre og FrP, er ikkje noko nytt, og heller ikkje noko som FrP har hengt seg så mykje opp i. Men når ein journalist som tek på seg å være den fremste politiske kommentatoren i den største avisa i fylket heilt bevisst kjem med feil fakta og direkte usaklige åtak på Framstegspartiet, då vert vi nødt til å svare.

I Firda 13. November har Johnsen ein kommentar som han har kalla “Vondt blod i Ville Vest”. Her tek han til orde for at tida for forskjellige politiske ståsteder er over, no er det enighet som gjeld. Og ikkje kva som helst einighet heller, men alle skal være einig i dei raudgrøne sine politiske løysingar, og kjempe i samla flokk om dei. Det er sjølvsagt oppsiktsvekkjande at ein journalist som burde være ein stor forkjempar for ytringsfridom og ein demokratisk debatt meiner dette, men det er sjølvsagt hans demokratiske rett å meine det.

Johnsen prøver med sin skarpe penn å skape eit inntrykk av at den siste tids debatt om flyplassar og vegar, handler om Flora mot resten av fylket. Dette gjer han blant anna ved å referere til at “Flora-politikarane Bjørn Hollevik og Frank Willy Djuvik vegra seg mot å være med på eit klart krav i fylkesutvalet om at alle fire flyplassene våre skal haldast oppe”. Sanninga er at det ikkje finnst Flora-politikarar i Fylkesutvalet, sjølv om 4 av dei som møtte i Fylkesutvalet denne dagen har bustadadresse i Flora. Kvifor omtalar ikkje Johnsen Trude Brosvik som Gulen-politikaren eller Jenny Følling som Gaular-politikaren? Ganske enkelt fordi dei som til einkvar tid møter i Fylkesutvalet møter på vegne av sine respektive Fylkesparti, og har eit like stort ansvar for å ivareta heile fylket. Johnsen prøver såleis heilt bevisst å skape eit inntrykk av at dette er ei sak for Flora.

Eg representerer Sogn og Fjordane FrP i både Fylkestinget og i Fylkesutvalet, og har eit ansvar for å fremme saker som medlemmane i vårt fylkesparti har vedteke. Og hadde Helge Johnsen brukt tid på å faktisk følge med på kva som skjer i politikken i fylket, så ville han ha fanga opp at Sogn og Fjordane FrP allereie i 2011 vedtok i fylkestingsprogrammet vårt å jobbe for ordninga “veg for flyplass”, og har såleis gått til val på det. I tillegg burde han og ha fått med seg at Fylkesårsmøtet i Sogn og Fjordane FrP vedtok seinast i januar i år, at ein ynskja å nytte det som vi har kalla “flyavløysingsmidlar” til å finansiere blant anna Kystvegen. Dette er ikkje noko politikarar frå Flora har funnet på, men noko eit fylkesparti har vedteke og gått til val på.

Johnsen hevdar i sin kommentar at denne ordninga er å tru på julenissen og at “Resten av Sogn og Fjordane veit at det er ein utopi å få bygd vegar for innsparingar Avinor gjer for å få skikk på sin eigen økonomi, Spesielt når Staten heller ikkje kan instruere eit selskap som Avinor”. Dette er direkte faktafeil frå Johnsen.

For det første så er det ikkje Avinor som disponerer rutekjøpsmidlane, men Staten gjennom Samferdsledepartementet. Det er ikkje Avinor som kjøper flyruter, og ergo er det ikkje Avinor som sparar mest på ei eventuell nedlegging av flyruter. Pengar som samferdsledepartementet sparer kan dei såleis nytte til å byggje vegar om dei ynskjer det. Men ved nedlegging av flyplassar så har Johnsen rett i at Avinor og vil spare, og der kjem Johnsen sin andre faktafeil. Han hevder at Staten ikkje kan disponere midlane til aksjeselskapet Avinor. Avinor er eit heileigd offentleg selskap, og det er Staten som bestemmer kva dei skal bruke pengar på. Det finnst ei rekke eksempel på at samferdsledepartementet har instruert Avinor til konkrete utbyggingar, og det er Staten som bestemmer kor mykje pengar ein skal hente ut av Avinor til andre føremål, for eksempel vegbygging. Her viser Johnsen at han ikkje sjølv har sett seg inn i saka og systemet, men har stolt på informasjonen han har fått av Jenny Følling, som i tillegg har vore feil.

Sist, men ikkje minst, så prøver Johnsen å framstille det som at det er underteikna som har bedt departementet om å vurdere “veg for flyplass”, det er ikkje riktig. I FrP sitt nasjonale partiprogram er allereie ordninga vedteke. Og det betyr at politisk leiing i departementet begynte å jobbe med dette lenge før eg diskuterte saka med dei, og allereie i mars i år sendte departementet ut ei bestilling til Avinor og Statens Vegvesen der dei bad om ei vurdering av infrastrukturtiltak som kunne erstatte flyplassar.

Og då kjem vi til kjernen i problemet. Johnsen meiner, i likskap med raudgrøne politikarar i fylket, at vi lokalt ikkje skal delta i ein debatt og ein diskusjon om korleis vi skal få bygd meir veg og få eit betre flytilbod for innbyggjarane i fylket. Her skal vi stå samla om gamle løysingar og gå ned med flagget til topps. At departementet, Avinor og Statens Vegvesen jobber med dette skal vi sjå vekk ifrå og heller vente til nokon andre fatter avgjerda for oss. Forskjellen på FrP og Johnsen/raudgrøne er at vi faktisk meiner at vi bør påvirke resultatet. Vi ynskjer å sjå kva flytilbod, frekvensar, prisar, og ikkje minst vegar, vi kan få, før vi avviser tanken. Det er muleg at Johnsen meiner at 4.400 millionar til vegar i fylket er noko vi lett kan ordne på anna vis, og at det ikkje er verdt å vurdere nedleggingar av flyplassar for slikt. Men Sogn og Fjordane FrP ynskjer å påverke framtida til fylket, og påverke korleis vi kan skape vekst og utvikling og i framtida, og då får vi heller leve med at Johnsen meiner at forskjellige politiske løysingar er “å bråke”.

FrP er, overraskande nok, imot bomringen rundt Førde

Det kom visst som ei overrasking på mange kommunepolitikarar i Førde, og fylkestingspolitikarar i Sogn og Fjordane, at FrP var imot bomringen rundt Førde. Då Firda i førre veke kunne melde at FrP sin fylkesleiar jobba for at regjeringa skulle seie nei til den omsøkte bompengepakken, så rykte dei mannsterke ut i «sjokk og vantru» og nytta karakteristikkar og uttrykk som «illojal» og «vandrande katastrofe».

At FrP sine politiske motstandarar ikkje har fått med seg at både Førde FrP, Sogn og Fjordane FrP og FrP nasjonalt har fatta vedtak om at vi er imot bruk av bompengar til å finansiere nødvendig infrastruktur, det får så være. Men at dei kallar parti og enkeltpolitikarar som ikkje bøyer av og slutter seg til sine politiske motstandarar sin politikk for illojale, er faktisk oppsiktsvekkande. Skal vi verkeleg ha eit samfunn der eit fleirtal skal kunne definere kva eit mindretal skal meine? Eg skal ikkje eingong begynne med å trekke fram eksempel på land og regime som har hatt slike system, og korleis det har gått med dei.

Framstegspartiet gjekk i fjor haust til val på at vi både skulle fjerne dagens bomstasjonar og at vi ikkje ville sette opp nye. I Sogn og Fjordane fjerna regjeringa den siste bommen, i Fatlaberget, i fjor haust, og kunne såleis erklære Sogn og Fjordane for eit bompengefritt fylke. Det er vi stolt av.
Ei meiningsmåling som Infact utførte på vegne av FrP i fjor synte at 52,2% av innbyggjarane i Førde var imot å nytte bompengar for å finansiere lokale vegprosjekt, berre 34,8% var for. Då 639 av Førde sine innbyggjarar i fjor fremja eit krav til kommunestyret i Førde om at dei ville ha folkerøysting om bomringen, så avslo kommunestyret dette, mot FrP sine røyster.

Det er faktisk overraskande at parti som kritiserer regjeringa for manglande sosial profil, utan blygsel prøver å auke utgiftene til innbyggjarane, uavhengig av kva dei tener, med fleire tusen i året, og trur at det ikkje har innverknad for familiar med dårleg råd. Dobbeltmoralisme er vel det rette ordet for slikt.

Den politiske arrogansen i denne saka har tydeligvis ingen grenser. Ikkje berre vil alle partia i Førde Bystyre, med unntak av FrP, overkøyre sine eigne innbyggjarar og pålegge dei alt ifrå 7.200-18.000 kroner i auka årlege utgifter, men dei meiner og at FrP skal kneblast, tvingast til å slutte rekkene, og nektast å jobbe for det vi har lova våre veljarar.

Førdepolitikarane hever og seg sjølv opp til eit beslutningsnivå dei ikkje er på. Det er ikkje Førde Bystyre eller Fylkestinget i Sogn og Fjordane som bestemmer om det skal bli bomring rundt Førde, det er det Stortinget som bestemmer. Og fram til Stortinget har bestemt, så reknar eg med at alle parti vil jobbe for å få gjennomslag for det synet dei har lova veljarane sine.

Det er muleg at desse partia ikkje tek løfter til veljarane så veldig høgtidleg, men det gjer Framstegspartiet. Og i tillegg til løftet vi har gitt veljarane om å jobbe imot bomringen, så gjer vi no i tillegg følgjande løfte til Høgre, Arbeidarpartiet, Venstre, KRF, Senterpartiet og Sosialistisk Venstreparti: Sogn og Fjordane FrP kjem ikkje til å bøye av for sjikaneringa dykkar, og kjem til å nytte alle våre moglegheiter til å hindre at innbyggjarane i Førde og nabokommunane vert pålagt 7.200-18.000 kroner i auka årleg utgifter

Bløffar seg til stemmer

Det ser ut til at valkampen også denne gongen skal fyllast av valløfter som partia har brote allereie før dei har lova dei. Utan skruplar fyllast aviser og valmøter med fagre ord og lovnader, som berre fører til auka politikarforakt den dagen dei bryt det igjen.

Høgres Bjørn Hollevik lovar bygging av Kystvegen Måløy-Florø med statlege riksvegpengar så snart dei inntek regjeringskontora, mens Høgre så seint som i juni stemde imot framlegg i Stortinget om å nettopp gjere Kystvegen til riksveg.

Både Ingrid Heggø (AP) og Erling Sande (SP) lovde snarleg oppstart av Stad Skipstunnel i førre valkamp, men stemde mot framlegg på Stortinget i juni i år om å starte bygging i 2014.
Dette er berre to eksempel, og det finst mange fleire. Men eg skal ærleg innrømme at desse eksempla bleiknar i forhold til det dei forskjellige partia presterte å gjere tysdag denne veka, då dei møtte på strategiseminar om Cat Ski på Harpefossen Skisenter i Eid.

Alle parti var inviterte til Harpefossen for å få ein presentasjon av Cat Ski og planane for å legge til rette for aktiviteten ved skisenteret. Kort fortald handlar Cat Ski om at ein køyrer ei beltegåande tråkkemaskin med skigåarar opp på eit fjell, der dei kan frikøyre i umerka løyper ned igjen. Det lokale tiltaket har fått brei støtte frå både rådmann og politikarar i Eid kommune, som sjølvsagt har vurdert både negative og positive sider ved aktiviteten.

Problemet er berre at Cat Ski er forbode i Norge. Eller rettare sagt, det er ulovleg å køyre ei beltegåande tråkkemaskin i utmark. Så difor er det ikkje muleg å få starta opp tiltaket uansett kor mykje lokalpolitikarar, investorar eller kundar måtte ynskje det, før Staten har godkjent anten lokal forvaltning av motorferdsel i utmark, eller bruk av tråkkemaskin i utmark.

Til stades på møtet var forutan meg sjølv, Sveinung Rotevatn (V), Hege Lothe (SV), Kristin Maurstad (AP), Jenny Følling (SP), Erling Sande (SP), Bjørn Lødemel (H), Olav Klungre (KRF) og sjølvsagt arrangørar, representantar for kommunen og nokre lokalpolitikarar.

Kandidatar frå alle parti var overbegeistra for prosjektet, og roste både tiltakshavarane og kommunen for eit flott prosjekt. Dei lovde alle saman at dei skulle arbeide for at dette vart ein realitet. Realiteten derimot er at dei fleste av desse har stemt ned dette så seint som i vår.

Hege Lothe frå SV og Sveinung Rotevatn frå Venstre var like positive som alle andre, men var samstundes ærlege på at partia deira i nokon grad hadde eit anna syn. Lothe var tydeleg på at lokalpartiet i Eid var imot, og Rotevatn meinte at slike viktige oppgåver som å køyre beltevogn i fjellet passa best for byråkratane i Oslo å handtere, sjølv partiet hans lokalt var for tiltaket.

FrP og Høgre meiner at det er politikarane lokalt som skal regulere og styre motorferdsel i utmark. Det er lokalpolitikarane og dei lokale forvaltarane som har best føresetnader til å vurdere både bruk, konsekvensar og restriksjonar på dette. Ganske enkelt fordi dei kjenner dei lokale tilhøva og føresetnadene og slepp leite seg fram på eit kart for i det heile skjønne kor det er. Difor fremmer FrP og Høgre regelmessig framlegg om dette i Stortinget, og har av og til fått støtte frå KRF.

21. mars stemde både Arbeidarpartiet, Senterpartiet, Sosialistisk Venstreparti og Venstre imot eit framlegg på Stortinget om at motorferdsel i utmark skulle forvaltast og avgjerast lokalt. Ikkje nok med det, dei same partia og KRF stemde og imot ei prøveordning i Balestrand med bruk av nettopp beltegåande tråkkemaskin. Stortingsrepresentantane til SP og AP frå Sogn og Fjordane som var med på avstemninga, Tor Bremer (AP) og Knut M. Olsen (SP), stemde mot både lokalt sjølvstyre og prøveprosjektet i Balestrand.

I mars 2012 vart det fremja bortimot likelydande forslag, både om lokal forvaltning av motorferdsel i utmark og prøveprosjekt med beltegåande motorferdsel i Balestrand. Då stemde Ingrid Heggø (AP), Tor Bremer (AP) og Erling Sande (SP) mot begge framlegga. Den same Sande sat på Harpefossen og skrytte uhemma av prosjektet og kor viktig det var med lokal forvaltning av motorferdsel i utmark.
Eg syns det er heilt greitt med forskjellige syn i politikken, og at ein er ueinige om politiske løysingar og resultat av desse. Men å direkte lyge om kva partia deira vil gjere viss dei får makt, og kva partia deira faktisk har gjort dei siste 4 åra, det er direkte skittent ovanfor veljarane.

Eg ynskjer å kjempe om veljarane ved å presentere Framstegspartiet sine politiske løysingar og kvifor dei er gode og fornuftige. Eg vil ikkje være med på ein valkamp der politikarar ikkje skyr noko middel for å kapre veljarar sjølv om dei lyg dei rett opp i trynet. Slikt skapar politikarforakt, og slikt er med på å svekke tilliten til politikarar.

Ein er ikkje alltid 100% einig med det eit parti står for. Difor kjempar vi våre kampar innad i partia for å få endra det vi er ueinig i. Men når partiet har vedteke ein politikk, då er det politikarane si oppgåve og forklare den politikken og stå for det ein har gjort. Ikkje bortforklare og prøve å skjule handlingane sine.

Mi klåre oppfordring til veljarane er: Ikkje høyr på kva vi seier, men sjå på kva vi faktisk gjer!

Utfordrar Heggø til økonomiduell

Det er underhaldande, men samstundes trist, når Ingrid Heggø skuldar Firda for samrøre når avisa omtalar handlingsregelen. Det skal sjølvsagt seiast at Firda ved gjentekne høve på leiarplass har synleggjort at dei ikkje heilt har forstått korleis norsk økonomi og handlingsregelen fungerer, men at AP, som har gjort sport i å tåkelegge konsekvensane av dagens økonomiske politikk, skal være den som kritiserer, det er berre humoristisk.

Det er mange spørsmål og logiske bristar i Firda sin omtale av handlingsregelen på leiarplass onsdag, som eg kunne tenkje meg å utfordre Firda på. Men når ein les korleis Firda omtalar handlingsregelen på, så er det lite som tyder på at dei verken vil, eller kan, svare for bristane. Men det er heller ikkje Firda som skal skuldast for denne «vranglæra», ettersom dei berre omtalar handlingsregelen på ein politisk korrekt måte slik AP og Finansministeren har sagt at dei skal gjere. At ei lita «landsens avis» frå Sogn og Fjordane skal ha kapasitet til å etterprøve det dei styrande partia i hovudstaden seier er sanninga, skal vi ikkje ha forhåpningar om.

Då er det mykje meir alvorleg at Arbeidarpartiet og deira fremste kvinne i Sogn og Fjordane, Ingrid Heggø, ikkje ser at konkurranseutsett næringsliv, blant anna i hennar eigen heimkommune Høyanger, ikkje kan overleve utan at rammevilkåra vert betra. Betre vilkår gjennom avskrivingsreglar, skatte- avgiftslette, lågare transportkostnader, og auka satsing på teknologiutvikling er nemleg avgjerande om vi skal ha eit konkurranseutsett næringsliv i framtida.

Ingrid Heggø trur at det vert mindre press i norsk økonomi av at kommunane og bomselskapa låner, stort sett frå utlandet, 10-tals milliardar årleg utanfor handlingsregelen for å investere i kommunale bygningar og infrastruktur, framfor å bruke våre eigne fondsmidlar. Våre eigne fondsmidlar vert ironisk nok lånt ut til våre naboland til lågare rente enn dei vi låner tilbake.

Eg vil hevde at Ingrid Heggø og Arbeidarpartiet er den største faren for konkurranseutsett næringsliv, og derigjennom og vekst og utvikling i vårt eige fylke. Så for å avsløre den økonomiske bløffen til Heggø, og den såkalla ansvarlege handlingsregelen, utfordrar eg Ingrid Heggø til ein debattduell. Ein duell på Heggø si eiga heimebane, Høyanger, i løpet av sommaren. Tek Heggø utfordringa, eller veit ho at ho ikkje klarer å svare for seg?

Her er 5 av dei logiske bristane eg kjem til å utfordre Heggø på i duellen?

1. Kva er samanhengen mellom ein teoretisk avkastning på 4% av oljefondet og press i norsk økonomi? Det kan være høg aktivitet og press i Norge, sjølv om forvaltarane av oljefondet tapar pengar på utanlandske aksjar. Når Heggø brukar oljefondet som ein indikator for press i økonomien, så må ho og kunne svare på dette spørsmålet.

2. Er Heggø ueinig med FrP i at det viktigaste for å sikre norske arbeidsplassar og konkurranseutsette næringar vil være å betre rammebetingelsane gjennom betre avskrivingsreglar, lågare transportkostnader gjennom å byggje ut infrastrukturen, forsking og teknologiutvikling for å sikre konkurransefortrinn, samt økonomisk lønsame investeringar som sikrar framtidig større avkastning enn oljefondet kan klare?

3. Korleis forklarar Heggø at Statistisk Sentralbyrå (SSB) i ein eigen studie konkluderte med at det ville være muleg å bruke så mykje som 45 milliardar kroner meir i samfunnsøkonomisk lønnsamme infrastrukturinvesteringar i Norge kvart år, utan at det ville få negative konsekvensar for økonomien? Er Jens Stoltenberg sin tidlegare arbeidsgjevar, SSB, økonomisk uansvarleg?

4. Staten tilfører norsk økonomi titals milliardar kroner gjennom statsselskap (utan at dei reknast som del av handlingsregelen). Regjeringa nyttar blant anna milliardar for å kjøpe seg opp i fiskeoppdrettselskapet Cermaq. Spørsmålet til Heggø vert då: Kvifor kan fiskeoppdrett tilførast pengar utanfor handlingsregelen, mens samfunnsøkonomisk lønsame vegprosjekt ikkje kan det?

5. I dag lånefinansierast ei rekkje oppgåver i offentleg sektor (spesielt vegar og bygg), noko som gjer at bompengegjelda og kommunegjelda er rekordhøg. Desse pengane reknast heller ikkje med når ein regner pengebruk innanfor handlingsregelen. Høgre nyttar OPS til å køyre over handlingsregelen der dei låner pengar for å framskunde investeringar, som må betalast tilbake seinare. AP gjør i praksis det same med lån via Kommunalbanken. Felles er at dei lånte pengane som oftast kjem frå utlandet. Så vert det mindre press på norsk økonomi ved at vi lånar ut våre oljepengar billeg til nabolanda, mens infrastruktur i Norge vert lånefinansiert med dyrare renter frå utlandet?

Streiken kan straffe Florø

Når eit fagforbund tek medlemmane sine ut i streik, så er det meint som eit verkemiddel for å presse arbeidsgjevar til å gje etter for dei tilsette sine krav. Men i dei aller fleste tilfella rammer streik utanforståande og kundar av dei aktuelle bedriftene langt meir enn arbeidsgjevaren. Streiken blant Widerøe sine kabintilsette kan få alvorlege og langvarige følgjer for Florø.

I dag har eg hatt ein stille og roleg dag på kontoret. Eg har i over eit år hatt kontor lokalisert i terminalbygget ved Florø Lufthamn, då Avinor hadde eit ledig lokale til leige. Med unntak av eit fly som letta i føremiddag, utan passasjerar sjølvsagt, samt nokre ut- og innflygingar av helikopter, så har det vore lite aktivitet på flyplassen. Med unntak av dei tilsette ved flyplassen og ein god del journalistar frå NRK, så har det i tillegg nesten vore folketomt.

I Sogn og Fjordane har Widerøe monopol på flytrafikk ut og inn av fylket. Etter ein noko merkeleg anbodsprosess i fjor vår, sikra Widerøe seg rutene til og frå Oslo og Bergen, også frå Florø Lufthamn, i tillegg til at dei hadde alle dei andre lufthamnene i fylket frå før. Danish Air Transport (DAT), som opererte desse rutene tidlegare, prøvde seg på nokre kommersielle ruter til Stavanger og Skien, men måtte gje tapt då dei ikkje hadde tilgang på dei store passasjermengdene som ligg i Bergens- og Oslorutene.

Resultatet av denne monopolsituasjonen er at flypassasjerane, og då også innbyggjarar, næringsliv, organisasjonar og det offentlege, er heilt avhengige av Widerøe for å møte kundar og kontaktar, delta på arrangement, eller berre reise på ferie eller besøk til familie og vener i andre delar av landet. I dei aller fleste andre fylke i landet har dei tilgang på andre flyselskap, som ikkje er i streik, og klarar då med litt tilpassing å komme seg avstad likevel.

No kan vi sjølvsagt ta ein debatt på om vi som flypassasjerar, i solidaritet med dei streikande tilsette, ikkje bør tole at vi kan få nokre dagar med innstilte fly, endra møtedatoar og avlyste feriar. Men eg skal ikkje gje meg i kast med å ta verken den debatten, eller om grunnlaget dei tilsette har gått ut i streik på er rett eller galt. Det er noko heilt anna som bekymrar meg vesentleg meir.

På Florø Lufthamn har CHC Helikopter Service (CHC) stasjonert to helikopter. Helikoptera fraktar dagleg arbeidarane til Statoil, GDF Suez og British Gas til og frå ei rekkje med ulike oljeinstallasjonar både i norsk og britisk sektor av Nordsjøen. I dag er det ikkje mange passasjerar om bord på ein del av turane. Årsaka til det er ikkje at helikoptera ikkje kan fly, men at passasjerane ikkje kjem seg til og frå Florø. Allereie nokre timar etter streiken starta vart fleire av helikopterflygingane flytta til Bergen.

Når oljeselskapa gjer vurderingar på kor dei skal plassere sin aktivitet, så er sårbarheit ein svært viktig vurderingsfaktor. Streiken blant dei Widerøetilsette synleggjer kor sårbart det er å ha helikoptertransporten lokalisert på ein flyplass der det berre er eit flyselskap som opererer. Vi skal ikkje gløyme kor mykje ekstra kostnader selskapa må ut med, og ikkje minst ekstrabelastninga for dei tilsette som ikkje kjem seg på jobb eller heim til familiane sine, som følgje av streiken.

Eg skal heller ikkje starte ein debatt om streikeretten til dei tilsette i verken Widerøe eller andre selskap. Men når fagforeininga tek ut alle dei tilsette, slik at ein totalt lammar både person- og næringstransport for eit heilt fylke, tydeligvis utan å i det heile teke å ta omsyn til verken kortvarige eller langvarige konsekvensar, då må vi kanskje vurdere heile systemet.

Florø tek mål av seg å være eit knutepunkt for petroleumsaktiviteten utanfor gullkysten, både med baseaktivitetar, forsyning, utdanning og servicefunksjonar som helikoptertransport. Vi ynskjer meir aktivitet og fleire tilbod. Då er nok situasjonen med Widerøe som monopolist på tilførselstenestene ein alt for sårbar situasjon til at vi kan leve med det på sikt.

Flyselskap eller Vidaregåande skular?

Fredag kom nyhenda om at SAS har vald å selje dotterselskapet Widerøe. Blant dei nye eigarane Torghatten og Nordland Fylkeskommune finn vi og Fjord1, eit selskap der Sogn og Fjordane Fylkeskommune eig 59 %. Innbyggjarane i fylket skal altså betale ca 415 millionar for oppkjøpet.

Når eit offentleg eigd selskap kjøper noko, bruker dei pr definisjon innbyggjarane sine pengar for å gjere det. Viss Fjord1 har 700 millionar tilgjengeleg for å kjøpe flyselskap, så er det pengar som kunne vore utbetalt til eigarane i form av utbytte slik at eigarane, og i dette tilfellet Fylkeskommunen, kunne brukt dei på å levere gode tenester til innbyggjarane som sikring av vidaregåande skuletilbod og/eller betre og opprusta vegar.

Viss Fjord1 derimot ikkje har desse pengane så må dei gå til eigarane for å få tilførd meir kapital slik at dei sikrar eigenkapitalandelen i selskapet ved eit eventuelt låneopptak. Eller dei må selje ut eigendelar for å få frigjort kapital, noko som fører til auka kostander og svekking av konkurransekrafta og derigjennom innbyggjarane sine verdiar.

Uansett korleis ein vrir og vender på det, så er det innbyggjarane som til sjuande og sist må betale. Og for ein fylkeskommune som slit med nedlegging av vidaregåande skular og eit vegbehov som mange hundre gangar større enn tilgjengelege ressursar, så er kanskje ikkje flyselskap på førsteplass på innbyggjarane si ynskjeliste.

Det er og svært overraskande at Fjord1 vel å kjøpe seg inn i Widerøe. Ikkje fordi Widerøe på nokon som helst måte er eit dårleg kjøp, men på grunn av situasjonen i Fjord1. Selskapet er eit godt selskap som har utvikla seg bra i mange år, til tross for at dei har hatt eit offentleg eigarskap som har hemma utviklinga deira.

Men også gode selskap må gjere grep for å halde seg på topp. I fjor selde Fjord1 seg ut av bussmarknaden for som administrerande direktør, Leif Øverland sa: «For å styrke vår satsing på sjøsida vel vi å gå heilt ut av landbasert kollektivtrafikk». Og seinast denne veka her vart det kjend at Fjord1 måtte gjere tøffe nedskjeringar grunna eit underskot på 100 millionar i 2012.

For Widerøe og dei tilsette i flyselskapet kan oppkjøpet fort utvikle seg til eit mareritt. Utfordringa vil ein ikkje sjå før Widerøe har behov for å få tilførd kapital enten fordi ein får eit magert år eller får ekstraordinære utgifter eller behov for investeringar. Korleis skal Fjord1 kunne sette ekstra kapital inn i Widerøe framfor å betale ut utbytte til ein offentleg eigar som har denne inntekta som ein viktig del av velferdsproduksjonen sin?

Fjord1 sitt kjøp av Widerøe har berre ein naturleg utgang. Sogn og Fjordane Fylkeskommune må selje sine 59 % i Fjord1, for å sikre at det kjem inn ein langsiktig eigar som har kapital og risikovilje til å sikre utviklinga av to veldig viktige selskap for mange både passasjerar og tilsette. Dei tilsette i Widerøe og Fjord1 fortener ikkje å ha ein offentleg eigar utan utviklingskompetanse og kapital. Og innbyggjarane i Sogn og Fjordane fortener ikkje å måtte ofre vidaregåande skular og framtidig vegbygging for å ta risiko i konkurranseutsette næringar.

Vil kultureliten ha dei som rapar?

Førdekonferansen er ein kulturkonferanse som vert avholdt kvart år i forbindelse med Førdefestivalen, og temaet for årets konferanse var «Inn med publikum – ut med fordomane». Dette syntes eg høyrdes veldig spennande og interessant ut. Så heilt impulsivt, kvelden før konferansen, fann eg ut at eg skulle melde meg på. Mest truleg hadde det ikkje vore nokon FrParar på Førdekonferansen sidan 2009, då eg deltok i ein debatt mot stortingerepresentantane Olemic Thommessen frå Høgre, og Tove Karoline Knutsen frå Arbeidarpartiet. Men eg bestemte meg for å leggje fordommane til sides, heilt i tråd med temaet for konferansen, og meldte meg altså på.

Det var eliten som var samla på Førdekonferansen. Det var dei som har, på vegne av alle oss andre, tatt på seg å definere kva kultur skal være, definere kva som er god og dårleg kunst, og ikkje minst definere kva som skal satsast på og korleis det skal gjerast. Det var kultursjefar, kulturbyråkratar, kulturpolitikarar, kulturutøvarar og stort sett det meste anna av titlar du kan sette kultur framføre. Og målet deira var aldri «Inn med publikum – ut med fordommane», men målet var legitimering av deira eigen stand, deira definisjonsmakt og deira kompetanse.

For kultureliten er ikkje oppteken av å demokratisere kulturen og tilby publikum det publikum vil ha. Det dei er oppteken av er korleis dei skal få publikum og det breie lag av folket til å like det same som eliten allereie har definert som god kultur, og på den måten legitimere at det faktisk er dei som har evna og kompetansen til gjere vurderingane på vegne av alle oss andre.

Men kultureliten gjer ei stor tabbe. Dei gjer det same som dei politiske partia og media har gjort med politikken dei siste ti åra. Direktør for kommunikasjon og samfunnsansvar i Sparebanken Vest, Siren Sundland, trefte spikaren på hovudet når ho i oppsummeringa av konferansen sa at det vart for mykje «teoritisering». For det er nettopp det både politikken og kulturen gjer. Samstundes som ein tilsett fleire og fleire med akademisk utdanning i utforminga og defineringa av både kultur og politikk, så distanserer ein seg frå dei ein skal representere og yte eit tilbod til. Nemleg det breie lag av befolkninga.

Analysesjef i NRK, Kristian Tolonen, kunne grafisk vise at ca 8% av befolkninga er «kjernepublikumet» til det vide kulturtilbodet i Norge. No er dette litt forenkla sagt frå mi side, ettersom Tolonen brukte Pierre Bourdieu sine teoriar om at ulike grupper i samfunnet har forskjellig grad av kulturell og økonomisk kapital som bakgrunn for sine vurderingar av det talmaterialet han analyserte. Men gjennom fleire foredrag fekk vi likevel bekrefta det grunnleggande: Berre i underkant av 10% av befolkninga er regelmessige brukarar av eit vidt kulturtilbod. Og for å konkretisere «eit vidt kulturtilbod» ytterlegare, så snakkar vi då om både teater, opera, klassisk musikk, litteratur, kunst, samtidsdans og ein rekke andre «smale» kulturuttrykk.

Dette innlegget skal ikkje handle så mykje om fordeling av kulturkroner, men eg eg klarte likevel ikkje å oversjå at dei under 10% av befolkninga med den største økonomiske kapitalen, altså dei rikaste, er dei som og er brukarar av dei mest offentleg subsidierte kulturtilboda. Her snakkar vi om folk med høg utdanning, rimelig god løn, dei fleste godt plassert ytterst på den politiske venstre fløy, og ikkje minst mange av dei som oftast roper høgt om kor urettferdig samfunnet er. Dette er dei som er brukarar av den kulturen som ikkje er «mainstream» nok til å oppnå nok volum på betalingsvillige publikummarar til å få det til å gå rundt utan offentlege overføringar. Det er eit tankekors som eg vil følgje opp i eit seinare innlegg.

For det som er poenget mitt i dette innlegget er at kultureliten, i staden for å svekke si eiga definisjonsmakt, heller ynskjer å styrkje den. I staden for å anerkjenne folk si evne, kompetanse og ynskje om å definere kunst og kultur på eigne vegne, så vil dei heller utvide «kjernepublikummet», som allereie godtek eller er ein del av kultureliten sin definisjon. Dei leitar febrilsk etter verkemiddel for å få fleire til å like det same som dei sjølv, eller det dei har vært med å definere. Som direktør i MIC, Kristin Danielsen, sa det på konferansen: «Her er vårt tilbod, de er hjarteleg velkommen».

Er Tone Damli og Stig Eikaas kultur? Fleire eg snakka med i pausane på konferansen meinte ikkje det. Men for mange andre kan det kanskje være det? Kvifor ikkje utvide horisonten? Kvifor ikkje annerkjenne folk flest sine eigne meiningar om kva kultur er? For nokon kan kultur være Grieg og Picasso, for andre kan det være Damli og Eikaas. Dette har med smak å gjere, og den er som kjend forskjellig.

Eg er heilt sikker på at kultureliten kjem til å fortsette å teoretisere kulturen, og på den måten distansere seg ytterelgare frå folk flest sin smak. Dei er livredde for å miste definisjonsmakta, samstundes som dei veit at for å behalde den og samstundes ha handa på den offentlege pengekrukka, må dei ha legitimitet hos det breie lag av befolkninga. Men vil eigentleg kultureliten at folk som rapar skal gå i operaen? Vil ein eigentleg at folk med ungar skal gå på klassiske konsertar? Vil ein eigentleg at ungdom med «saggebukser» skal gå på ballett?

Mitt inntrykk etter konferansen er at det vil dei ikkje. Dei vil gjerne ha større legitimitet i det breie lag av befolkninga, men dei vil framleis ha dei «smale kulturartane» i fred og dei vil framleis ha «eliteinstitusjonane» sine. Og dei vil framleis ta seg retten til å være meir meiningsberettiga enn andre. I praksis betyr det at kva eg meiner og skriv i dette innlegget vil ikkje kultureliten ta notis av, og om nokon av dei meiner noko om det, så vil det være at dette har eg ikkje kompetanse til å meine noko om. Og eg er einig med dei i at eg, i likhet med dei, ikkje er berettiga til å seie kva god og dårleg kultur er på vegne av andre. Eg kan berre sei kva eg likar og ikkje!