Alt innhald og kommentarar på denne bloggen vert innsamla og lagra av Nasjonalbiblioteket.

Viser arkivet for stikkord flora

Politikar søkjer sommarjobb

Det viktigaste eg kan gjere for å være ein god folkevald er å sørge for at eg har kunnskap om kvardagen til innbyggjarane. Det er berre ved å snakke med dei som har skoen på, og veit kor den trykkjer, at eg kan ta gode politiske val og sikre at eg er ein ombodsmann for dei som har vald meg. Difor har eg lyst til å lære meir, og søkjer difor om sommarjobb for å vite mest muleg om kvardagen for vanlege arbeidsfolk.

Politikarar er folkevalde, og skal representere innbyggjarane i kommunen, fylket og landet. Blant dei folkevalde finn ein folk frå dei fleste yrker, samfunnslag, og aldrar, som har det til felles at dei ynskjer å være med å bidra i samfunnsutviklinga og forvalte innbyggjarane sine verdiar. Politikarar er ikkje, og skal heller ikkje være, fagfolk innan alle områder som dei forvaltar. Men samstundes krev mange av beslutningane at ein kan utøve eit politisk skjønn basert på den kunnskapen ein måtte ha.

Difor er den aller viktigaste jobben for politikarar å tilegne seg kunnskap. Kunnskap om kvardagen til innbyggjarane, uansett om dei er direktør i eit multinasjonalt selskap eller er tilsett i omsorgstenestene i kommunen, er heilt avgjerande for å ta gode beslutningar.

Eg vil gjerne vite mest muleg om kvardagen til dei eg går til val på å representere, både i Flora kommune og i Sogn og Fjordane. Eg søkjer difor no om sommarjobb for å lære meir, og prøver meg med ein kortfatta jobbsøknad:

“Eg er ein 35 år gammal (ung og sprek) politikar som er både nysgjerrig, arbeidsom, lærevillig, kreativ og fleksibel. Eg har ei allsidig CV med variert arbeidserfaring. I sommar søkjer eg etter sommarjobb for å lære meir om bedrifter, yrker og vanlege arbeidsfolk sin kvardag og utfordringar. Så om du treng eit par ekstra hender ein dag i sommar, og samstundes er villig til å lære meg om bedrifta/yrket ditt, så er eg rett mann.

Eg stiller ingen krav eller avgrensingar, og ber heller ikkje om anna lønn enn informasjon og praktisk arbeid. Så om du treng ein dreng, handlangar, assistent eller anna ein dag i sommar, så er det berre å sende meg ein e-post på frank.willy.djuvik@gmail.com så avtalar vi dag. Eg er tilgjengeleg for arbeid i perioden 28. Juni til 20 juli."

Så får vi sjå om det er nokon som vil ha meg :-)

Flora kommune sin «jødeparagraf»

«Jøder ere fremdeles udelukkede fra Adgang til Riget». Slik vart siste del av paragraf 2 i Grunnlova, den såkalla «jødeparagrafen», formulert på Eidsvoll i 1814. For nokon vart forbodet mot jødar oppfatta som eit naturleg forsvarstrekk for eit liberalt styresett mot antatte farar skapt av autonomi og seperatisme. Jødiske samfunn representerte ein stat i staten vart det gjerne hevda.

Innleiinga er formulert av Frode Ulvund i boka «Fridomens grenser – Håndhevelsen av jødeparagrafen 1814-1851», men kunne like gjerne vore ein del av Flora kommune si handsaming av MC-klubben Devils Choice i 2015. Politikarane i to hovedutval vedtok 3. mars ei formulering som er til forveksling lik «jødeparagrafen». «Flora kommune tek avstand frå organisert kriminalitet, herunder 1%-klubbar og -miljø, og erklærer desse for uønskte i kommunen. Det skal ikkje gjevast skjenkeløyve til klubbar som politiet definerer som kriminelle».

På same måte som det for eidsvollmennene var heilt naturleg å erklære jødar for uønskte i riket på bakgrunn av fordommar, stigmatisering og frykt, så stemplar florapolitikarane fleire av innbyggjarane i kommunen som kriminelle, og erklærer dei uønskte i kommunen, utan rettssak, dom og utan å ha høyrt dei aktuelle personane si side av saka.

Alle i kommunen, inkludert medlemmane av Devils Choice, kan enkelt slutte seg til formuleringa i det kommunale vedtaket om at «Flora kommune tek avstand frå organisert kriminalitet». Dette er så openbart at det skulle være unødvendig å bruke tid på å vedta det. Som politikarar og innbyggjarar er vi forplikta til å følgje norsk lov, og treng ikkje vedta at vi tek avstand frå handlingar som er straffbare etter straffeloven. Men resten av formuleringane i vedtaket er det som gjer at Flora kommune no ser ut til å kunne få sin eigen «jødeparagraf».

«..herunder 1%-klubbar og –miljø, og erklærer desse for uønskte i kommunen». Formuleringa kan verke harmlaus, spesielt all den tid begrepet «1%-klubbar» vert nytta på MC-klubbar som definert som kriminelle. Problemet er berre at ingen, verken ein sjølv eller andre har høve til å definere nokon som kriminell. Det er berre domstolane som kan, med bruk av straffeloven, definere kven som er kriminell og ikkje. Det finnst ingen motorsykkelklubb i Norge som er dømt for organisert kriminalitet, og Devils Choice MC er det ikkje. Å erklære seg som 1%-klubb er kanskje ikkje så lurt, men det er like lite kriminelt som når muslimske organisasjonar i Norge erklærer at dei er for dødsstraff for karikaturtegnarar eller tvangsekteskap. Ytringa og erklæringa er ikkje kriminell, handlinga er det.

Det er openbart at grunnleggjande rettsprinsipp og borgarrettar ikkje har særleg tilslutnad blant lokalpolitikarane i Flora, då fleire av dei vert totalt tilsidesett i det politiske vedtaket. Prinsippet om at ein er uskuldig til det motsette er bevist gjeld ikkje, prinsippet om at ein skal likebehandlast av det offentlege uavhengig av organisasjonstilhørighet er broten, ytringsfridomen likeså.

Politikarane i Flora manglar og ein grunnleggande kjennskap til «maktfordelingsprinsippet». Den norske grunnlova byggjer på eit maktfordelingsprinsipp, om at ingen statsmakt skal kunne misbruke si makt. Difor er maktfordelinga i Norge delt i tre. Vi har ei lovgjevande makt, som er det folkevalde Stortinget. Stortinget skal vedta lovene og løyvingane i statsforvaltninga. Deretter har vi den utøvande makta, som er Kongen/Regjeringa. Regjeringa har ansvar for utøvinga av Stortinget sine vedtak og «drifta» av landet. Herunder ligg blant anna Politiet sine oppgåver med å førebyggje, avdekke og etterforske kriminalitet. Og til sist har vi den dømmande makta, som er domstolane. Og til tross for at det er dei to andre maktene som har ansvar for både å utforme og handheve lovene, så er det berre domstolane som har myndighet til å faktisk fastslå om ei lov er broten, og på den måten fastslå om nokon er kriminell eller ikkje.

I vedtaket til Flora kommune står følgjande: «Det skal ikkje gjevast skjenkeløyve til klubbar som politiet definerer som kriminelle». Problemet med den formuleringa er at florapolitikarane bryt maktfordelingsprinsippet. Florapolitikarane bryt prinsippet som skal sikre innbyggjarane mot maktmisbruk, og flytter den dømmande makta over til den utøvande, gjennom at det er Politiet som skal «definere» kven som er kriminell, ikkje at du må være dømt for noko kriminelt. Det grunnleggjande rettsprinsippet om at ein er uskuldig til det motsette er bevist skal ikkje lenger eksistere.

Flora FrP skal være med å førebyggje og kjempe mot organisert kriminalitet, og all anna form for kriminalitet. Men vi er ikkje villig til å definere vanlege hardtarbeidande familefedre som verken kriminelle eller uønskt i kommunen, utan at det på nokon måte er bevist eller at dei er dømd for det. Som politikarar er vi sett til å forvalte demokratiet, organisasjonsfridommen, ytringsfridommen, og rettstryggleiken. «MC-paragrafen» vil verte ein like stor skamplett i historia, som «jødeparagrafen» allerie er blitt. Har vi ikkje lært?

Streiken kan straffe Florø

Når eit fagforbund tek medlemmane sine ut i streik, så er det meint som eit verkemiddel for å presse arbeidsgjevar til å gje etter for dei tilsette sine krav. Men i dei aller fleste tilfella rammer streik utanforståande og kundar av dei aktuelle bedriftene langt meir enn arbeidsgjevaren. Streiken blant Widerøe sine kabintilsette kan få alvorlege og langvarige følgjer for Florø.

I dag har eg hatt ein stille og roleg dag på kontoret. Eg har i over eit år hatt kontor lokalisert i terminalbygget ved Florø Lufthamn, då Avinor hadde eit ledig lokale til leige. Med unntak av eit fly som letta i føremiddag, utan passasjerar sjølvsagt, samt nokre ut- og innflygingar av helikopter, så har det vore lite aktivitet på flyplassen. Med unntak av dei tilsette ved flyplassen og ein god del journalistar frå NRK, så har det i tillegg nesten vore folketomt.

I Sogn og Fjordane har Widerøe monopol på flytrafikk ut og inn av fylket. Etter ein noko merkeleg anbodsprosess i fjor vår, sikra Widerøe seg rutene til og frå Oslo og Bergen, også frå Florø Lufthamn, i tillegg til at dei hadde alle dei andre lufthamnene i fylket frå før. Danish Air Transport (DAT), som opererte desse rutene tidlegare, prøvde seg på nokre kommersielle ruter til Stavanger og Skien, men måtte gje tapt då dei ikkje hadde tilgang på dei store passasjermengdene som ligg i Bergens- og Oslorutene.

Resultatet av denne monopolsituasjonen er at flypassasjerane, og då også innbyggjarar, næringsliv, organisasjonar og det offentlege, er heilt avhengige av Widerøe for å møte kundar og kontaktar, delta på arrangement, eller berre reise på ferie eller besøk til familie og vener i andre delar av landet. I dei aller fleste andre fylke i landet har dei tilgang på andre flyselskap, som ikkje er i streik, og klarar då med litt tilpassing å komme seg avstad likevel.

No kan vi sjølvsagt ta ein debatt på om vi som flypassasjerar, i solidaritet med dei streikande tilsette, ikkje bør tole at vi kan få nokre dagar med innstilte fly, endra møtedatoar og avlyste feriar. Men eg skal ikkje gje meg i kast med å ta verken den debatten, eller om grunnlaget dei tilsette har gått ut i streik på er rett eller galt. Det er noko heilt anna som bekymrar meg vesentleg meir.

På Florø Lufthamn har CHC Helikopter Service (CHC) stasjonert to helikopter. Helikoptera fraktar dagleg arbeidarane til Statoil, GDF Suez og British Gas til og frå ei rekkje med ulike oljeinstallasjonar både i norsk og britisk sektor av Nordsjøen. I dag er det ikkje mange passasjerar om bord på ein del av turane. Årsaka til det er ikkje at helikoptera ikkje kan fly, men at passasjerane ikkje kjem seg til og frå Florø. Allereie nokre timar etter streiken starta vart fleire av helikopterflygingane flytta til Bergen.

Når oljeselskapa gjer vurderingar på kor dei skal plassere sin aktivitet, så er sårbarheit ein svært viktig vurderingsfaktor. Streiken blant dei Widerøetilsette synleggjer kor sårbart det er å ha helikoptertransporten lokalisert på ein flyplass der det berre er eit flyselskap som opererer. Vi skal ikkje gløyme kor mykje ekstra kostnader selskapa må ut med, og ikkje minst ekstrabelastninga for dei tilsette som ikkje kjem seg på jobb eller heim til familiane sine, som følgje av streiken.

Eg skal heller ikkje starte ein debatt om streikeretten til dei tilsette i verken Widerøe eller andre selskap. Men når fagforeininga tek ut alle dei tilsette, slik at ein totalt lammar både person- og næringstransport for eit heilt fylke, tydeligvis utan å i det heile teke å ta omsyn til verken kortvarige eller langvarige konsekvensar, då må vi kanskje vurdere heile systemet.

Florø tek mål av seg å være eit knutepunkt for petroleumsaktiviteten utanfor gullkysten, både med baseaktivitetar, forsyning, utdanning og servicefunksjonar som helikoptertransport. Vi ynskjer meir aktivitet og fleire tilbod. Då er nok situasjonen med Widerøe som monopolist på tilførselstenestene ein alt for sårbar situasjon til at vi kan leve med det på sikt.

Bærekraftig innvandring til Flora

I eit innlegg på kystpuls.no skriv gruppeleiar i SV, Bente Halvorsen at ho er skuffa over Venstre og positivt overraska av FrP etter bystyredebatten om busetting av flyktningar. Odd Bovim frå Venstre repliserer, ikkje uventa, at det framleis er stor skilnad på partia i spørsmålet om innvandring og integrering til Flora. Og han har heilt rett! For der Venstre og SV i stor grad definerer vellukka integrering og eit meir inkluderande samfunn i kor stort antal flyktningar kommunen skal ta imot (kvantitet), så definerer FrP det same i korleis vi handterer den stadig aukande innvandrarbefolkninga i form av å inkludere dei i arbeidsliv og samfunn forøvrig (kvalitet).

Fleirtalet Høgre og Venstre vedtok til slutt å busettje oppunder 50 flyktningar i Flora kommune i 2012, ca 20 som såkalla familigjennforening i tillegg til dei 25 som det vart fatta direkte vedtak om. AP/SV/SP/KRF sitt framlegg på litt i overkant av 50 ville nok i realiteten ikkje førd til ein einaste verken meir eller mindre innvandrar. Det vart nok mest eit spel for galleriet, utan realpolitisk innhald.

I tillegg var det brei semje i Bystyret om at integreringa måtte betrast for å klare å inkludere innvandrarbefolkninga i kommunen, både når det gjaldt arbeid, bustad, organisasjonsliv og elles i Florasamfunnet. Det vart sågar fatta vedtak om utgreiingar som skulle oppnå desse måla på sikt. Problemet vart vel at dei ikkje ville ta inn over seg realitetane, og ville ikkje fokusere på kvalitet i integreringa framfor kvantitet i tilflyttinga.

Det kan godt være at både SV og Venstre er programforplikta til å hevde at jo fleire flyktningar vi tek imot, dess meir humanistiske og gode mennesker er vi. Men kanskje burde desse to partia heller fokusere på korleis folk som kjem hit har det, og korleis vi skal få dei til å “passe inn”. Flyktningar som skal busettjast har fått fast opphald i Norge, og skal pr definisjon verte “norske”. Dei skal være ein del av samfunnet og bidra på samme måte som alle oss andre som bur i kommunen. For å få dette til, hjelp det ikkje å ta inn eit så stort antal at apparatet ikkje klarer å takle det. Resultatet vert ein “humanistisk” politikk på bekostning av livskvaliteten til dei som dei hevdar dei vil hjelpe.

Vi ser allereie resultatet av denne politikken i Flora kommune. Fleire og fleire innvandrarar vel å flytte andre stader, i staden for å skape seg ei framtid i nettopp vår kommune. Dette prøver SV og Venstre å kompensere ved å ta imot endå fleire. Kanskje er det snart på tide å stoppe opp, tenkje seg om, styrkje den individuelle integreringa, og skape ei framtid for flyktningane. Dette klarer vi ikkje i “lille” Flora når vi skal ta imot 50 flyktningar i året, i tillegg til dei kanskje 100-150 arbeidsinvandrarane som kjem til Flora i same periode.

Det er ein forskjell mellom FrP og dei andre partia i Flora når det gjeld integrering. Vi meiner at ved å redusere antalet flyktningar til 15 i året, så vil vi kunne ha fokus på kvar enkelt, og kvar enkelt sitt behov, i staden for gruppetenkinga som råder idag. Viss vi ynskjer at flyktningane skal integrerast og skape seg ei framtid med familien i Flora, då må vi endre fokus frå kvantitet til kvalitet. Det ser ut som vi må vente endå eit år før det vert ein realitet.