Alt innhald og kommentarar på denne bloggen vert innsamla og lagra av Nasjonalbiblioteket.

Bløffar seg til stemmer

Det ser ut til at valkampen også denne gongen skal fyllast av valløfter som partia har brote allereie før dei har lova dei. Utan skruplar fyllast aviser og valmøter med fagre ord og lovnader, som berre fører til auka politikarforakt den dagen dei bryt det igjen.

Høgres Bjørn Hollevik lovar bygging av Kystvegen Måløy-Florø med statlege riksvegpengar så snart dei inntek regjeringskontora, mens Høgre så seint som i juni stemde imot framlegg i Stortinget om å nettopp gjere Kystvegen til riksveg.

Både Ingrid Heggø (AP) og Erling Sande (SP) lovde snarleg oppstart av Stad Skipstunnel i førre valkamp, men stemde mot framlegg på Stortinget i juni i år om å starte bygging i 2014.
Dette er berre to eksempel, og det finst mange fleire. Men eg skal ærleg innrømme at desse eksempla bleiknar i forhold til det dei forskjellige partia presterte å gjere tysdag denne veka, då dei møtte på strategiseminar om Cat Ski på Harpefossen Skisenter i Eid.

Alle parti var inviterte til Harpefossen for å få ein presentasjon av Cat Ski og planane for å legge til rette for aktiviteten ved skisenteret. Kort fortald handlar Cat Ski om at ein køyrer ei beltegåande tråkkemaskin med skigåarar opp på eit fjell, der dei kan frikøyre i umerka løyper ned igjen. Det lokale tiltaket har fått brei støtte frå både rådmann og politikarar i Eid kommune, som sjølvsagt har vurdert både negative og positive sider ved aktiviteten.

Problemet er berre at Cat Ski er forbode i Norge. Eller rettare sagt, det er ulovleg å køyre ei beltegåande tråkkemaskin i utmark. Så difor er det ikkje muleg å få starta opp tiltaket uansett kor mykje lokalpolitikarar, investorar eller kundar måtte ynskje det, før Staten har godkjent anten lokal forvaltning av motorferdsel i utmark, eller bruk av tråkkemaskin i utmark.

Til stades på møtet var forutan meg sjølv, Sveinung Rotevatn (V), Hege Lothe (SV), Kristin Maurstad (AP), Jenny Følling (SP), Erling Sande (SP), Bjørn Lødemel (H), Olav Klungre (KRF) og sjølvsagt arrangørar, representantar for kommunen og nokre lokalpolitikarar.

Kandidatar frå alle parti var overbegeistra for prosjektet, og roste både tiltakshavarane og kommunen for eit flott prosjekt. Dei lovde alle saman at dei skulle arbeide for at dette vart ein realitet. Realiteten derimot er at dei fleste av desse har stemt ned dette så seint som i vår.

Hege Lothe frå SV og Sveinung Rotevatn frå Venstre var like positive som alle andre, men var samstundes ærlege på at partia deira i nokon grad hadde eit anna syn. Lothe var tydeleg på at lokalpartiet i Eid var imot, og Rotevatn meinte at slike viktige oppgåver som å køyre beltevogn i fjellet passa best for byråkratane i Oslo å handtere, sjølv partiet hans lokalt var for tiltaket.

FrP og Høgre meiner at det er politikarane lokalt som skal regulere og styre motorferdsel i utmark. Det er lokalpolitikarane og dei lokale forvaltarane som har best føresetnader til å vurdere både bruk, konsekvensar og restriksjonar på dette. Ganske enkelt fordi dei kjenner dei lokale tilhøva og føresetnadene og slepp leite seg fram på eit kart for i det heile skjønne kor det er. Difor fremmer FrP og Høgre regelmessig framlegg om dette i Stortinget, og har av og til fått støtte frå KRF.

21. mars stemde både Arbeidarpartiet, Senterpartiet, Sosialistisk Venstreparti og Venstre imot eit framlegg på Stortinget om at motorferdsel i utmark skulle forvaltast og avgjerast lokalt. Ikkje nok med det, dei same partia og KRF stemde og imot ei prøveordning i Balestrand med bruk av nettopp beltegåande tråkkemaskin. Stortingsrepresentantane til SP og AP frå Sogn og Fjordane som var med på avstemninga, Tor Bremer (AP) og Knut M. Olsen (SP), stemde mot både lokalt sjølvstyre og prøveprosjektet i Balestrand.

I mars 2012 vart det fremja bortimot likelydande forslag, både om lokal forvaltning av motorferdsel i utmark og prøveprosjekt med beltegåande motorferdsel i Balestrand. Då stemde Ingrid Heggø (AP), Tor Bremer (AP) og Erling Sande (SP) mot begge framlegga. Den same Sande sat på Harpefossen og skrytte uhemma av prosjektet og kor viktig det var med lokal forvaltning av motorferdsel i utmark.
Eg syns det er heilt greitt med forskjellige syn i politikken, og at ein er ueinige om politiske løysingar og resultat av desse. Men å direkte lyge om kva partia deira vil gjere viss dei får makt, og kva partia deira faktisk har gjort dei siste 4 åra, det er direkte skittent ovanfor veljarane.

Eg ynskjer å kjempe om veljarane ved å presentere Framstegspartiet sine politiske løysingar og kvifor dei er gode og fornuftige. Eg vil ikkje være med på ein valkamp der politikarar ikkje skyr noko middel for å kapre veljarar sjølv om dei lyg dei rett opp i trynet. Slikt skapar politikarforakt, og slikt er med på å svekke tilliten til politikarar.

Ein er ikkje alltid 100% einig med det eit parti står for. Difor kjempar vi våre kampar innad i partia for å få endra det vi er ueinig i. Men når partiet har vedteke ein politikk, då er det politikarane si oppgåve og forklare den politikken og stå for det ein har gjort. Ikkje bortforklare og prøve å skjule handlingane sine.

Mi klåre oppfordring til veljarane er: Ikkje høyr på kva vi seier, men sjå på kva vi faktisk gjer!

Stigmatisering av bokmålsfolket

I dag er det 200 år sidan Ivar Aasen vart fødd, og i media over heile landet flaumar det over av saker og lovprisingar av «nynorskens far». Bergens Tidende har laga heile dagens papirutgåve på nynorsk, Liv Signe Navarsete nyttar høvet til å fremje framlegg om å likestille nynorsk og bokmål i grunnlova, og NRK Sogn og Fjordane syner at nynorsken er iferd med å vinne terreng over bokmål i småbyar på Vestlandet.

Eg er nynorskbrukar. Heile livet har eg nytta nynorsk som mitt skriftspråk, og det vil eg og at ungane mine skal gjere. Ikkje fordi eg ikkje både mestrar, og av og til nyttar bokmål når det høver seg, men fordi eg vil ikkje at ungane mine skal stigmatiserast. For det vert ein viss ein kjem frå «nynorskland» og ikkje nyttar nynorsk.

I media kan vi ofte lese saker om nynorskfolk som føler seg diskriminert og forskjellsbehandla fordi dei ikkje vert tiltalt på sitt eige målføre. Det kan være bøker som ikkje kjem ut på nynorsk, butikkar eller bedrifter som reklamerer på bokmål i staden for nynorsk, eller noko så banalt som valkort til haustens Stortingsval som vert sendt ut på bokmå i ein nynorskkommune. Eg fekk faktisk sjølv valkortet mitt på bokmål, til tross for at eg bur i ein nynorskkommune (antakeleg ein byråkrat i kommunen som har kryssa feil i meldinga til Kommunal- og regionaldepartementet).

Men eg har og forståing for nokre av reaksjonane frå nynorskbrukarane. For det store fleirtalet av dei som nyttar nynorsk så handlar det om skriftspråket dei er oppvaksen med, og det handlar om identiteten deira. Eg kjenner sjølv at eg vert provosert når eg høyrer austlendingar og andre bokmålsbrukarar snakke nedsettande om nynorsken ved å kalle det grautmål eller skriftspråk for spesielt interesserte. Endå meir provosert vert eg når sidemålsdebatten vert handlande om for eller mot nynorsk, og ikkje om valfridom til å sjølv velje om du skal lære deg eit eller to skriftspråk, slik det eigentleg er. «Fri oss frå Ivar Aasens lenker» er eit slagord som har gått igjen i skuledebattar og ungdomsdebattar så lenge eg kan hugse, slikt gjer meg eitrande forbanna.

Kampen for målføret vårt, har hardna nynorskbrukarane. Vi vert kvasse og aggressive så snart nokon «køddar» med skriftspråket vårt. Og ja, det vert eg og. Men viss vi tenkjer oss godt om, så er vi ikkje betre sjølv. Vi boikottar butikkjeder som ikkje nyttar bokmål. Vi krev at folk som arbeider i det offentlege skal svare oss på nynorsk, sjølv om det ikkje er deira eige målføre, vi spelar ut «offer-kortet» så snart nokon i Oslo snakkar om at dei sjølv vil velje om dei skal lære seg å skrive nynorsk eller ikkje. Vi «rasar» kvar gong nokon er så syndige at dei sender ut noko i postkassane våre på bokmål, og i det offentlege (Fylkeskommunen og mange kommunar) stiller vi krav til at dei som ikkje nyttar nynorsk dei får heller ikkje levere varer og tenester til oss.

Dagens sak på NRK om at det var så få elevar som ville ha bokmål i Florø, at det ikkje vart noko bokmålsklasse, har og ei førhistorie. At kommunen ikkje informerte foreldra om at det kunne verte oppretta ei bokmålsklasse før etter at fristen for skuleregistrering var ute, og at det faktisk var nok elevar til å starte klassen, men mange foreldre trekte seg i ettertid (kvifor?), det seier saka i NRK ingenting om.

Når eg vart møtt med nynorskangrep ala «Fri oss frå Ivar Aasens lenker» i debatter, så var eg alltid rask med å replisere «Fri oss frå dansk språkherredøme». Sjølv om eg i staden burde heva meg over det, og forklart at dette faktisk handlar om å sjølv velje kva skriftspråk ein skal lære, uansett om det er bokmål, nynorsk, eller begge deler.

Så ja, bokmålsbrukarar vert stigmatisert i nynorskland. Dei vert sett på som svikarar som ikkje held i hevd tradisjonar og identitet. Og vi er ikkje betre enn dei som stigmatiserer nynorskbrukarar. Vi nyttar alle midlar og retoriske grep for å fremje vår målsak, slik og mange bokmålsbrukarar gjer det. Denne språkkampen trur eg ikkje får nokon vinnar, dessverre berre taparar. Kan vi ikkje berre einast om å være ueinige? Eg vil nytte nynorsk, og vil at ungane mine skal lære seg nynorsk. Andre vil nytte bokmål, og vil at ungane deira skal lære seg bokmål. Må det være vanskelegare enn det? Treng vi å verte såra og fornerma om det står «lavere priser» og ikkje «lågare prisar» på tilbodsskilta i butikkane?

Den beste måten å fremje nynorsken på er ikkje å tvinge alle andre til å lære seg og bruke nynorsk. Den beste måten å fremje nynorsk på er at vi som er glad i nynorsk og har nynorsk som vårt skriftspråk nyttar det sjølv, og sluttar å bry oss om kva alle andre gjer. Og eg trur faktisk at eg skal klare å finne Framstegspartiet si liste i vallokalet 9. september til tross for at eg har fått «valgkort» og ikkje «valkort».

Utfordrar Heggø til økonomiduell

Det er underhaldande, men samstundes trist, når Ingrid Heggø skuldar Firda for samrøre når avisa omtalar handlingsregelen. Det skal sjølvsagt seiast at Firda ved gjentekne høve på leiarplass har synleggjort at dei ikkje heilt har forstått korleis norsk økonomi og handlingsregelen fungerer, men at AP, som har gjort sport i å tåkelegge konsekvensane av dagens økonomiske politikk, skal være den som kritiserer, det er berre humoristisk.

Det er mange spørsmål og logiske bristar i Firda sin omtale av handlingsregelen på leiarplass onsdag, som eg kunne tenkje meg å utfordre Firda på. Men når ein les korleis Firda omtalar handlingsregelen på, så er det lite som tyder på at dei verken vil, eller kan, svare for bristane. Men det er heller ikkje Firda som skal skuldast for denne «vranglæra», ettersom dei berre omtalar handlingsregelen på ein politisk korrekt måte slik AP og Finansministeren har sagt at dei skal gjere. At ei lita «landsens avis» frå Sogn og Fjordane skal ha kapasitet til å etterprøve det dei styrande partia i hovudstaden seier er sanninga, skal vi ikkje ha forhåpningar om.

Då er det mykje meir alvorleg at Arbeidarpartiet og deira fremste kvinne i Sogn og Fjordane, Ingrid Heggø, ikkje ser at konkurranseutsett næringsliv, blant anna i hennar eigen heimkommune Høyanger, ikkje kan overleve utan at rammevilkåra vert betra. Betre vilkår gjennom avskrivingsreglar, skatte- avgiftslette, lågare transportkostnader, og auka satsing på teknologiutvikling er nemleg avgjerande om vi skal ha eit konkurranseutsett næringsliv i framtida.

Ingrid Heggø trur at det vert mindre press i norsk økonomi av at kommunane og bomselskapa låner, stort sett frå utlandet, 10-tals milliardar årleg utanfor handlingsregelen for å investere i kommunale bygningar og infrastruktur, framfor å bruke våre eigne fondsmidlar. Våre eigne fondsmidlar vert ironisk nok lånt ut til våre naboland til lågare rente enn dei vi låner tilbake.

Eg vil hevde at Ingrid Heggø og Arbeidarpartiet er den største faren for konkurranseutsett næringsliv, og derigjennom og vekst og utvikling i vårt eige fylke. Så for å avsløre den økonomiske bløffen til Heggø, og den såkalla ansvarlege handlingsregelen, utfordrar eg Ingrid Heggø til ein debattduell. Ein duell på Heggø si eiga heimebane, Høyanger, i løpet av sommaren. Tek Heggø utfordringa, eller veit ho at ho ikkje klarer å svare for seg?

Her er 5 av dei logiske bristane eg kjem til å utfordre Heggø på i duellen?

1. Kva er samanhengen mellom ein teoretisk avkastning på 4% av oljefondet og press i norsk økonomi? Det kan være høg aktivitet og press i Norge, sjølv om forvaltarane av oljefondet tapar pengar på utanlandske aksjar. Når Heggø brukar oljefondet som ein indikator for press i økonomien, så må ho og kunne svare på dette spørsmålet.

2. Er Heggø ueinig med FrP i at det viktigaste for å sikre norske arbeidsplassar og konkurranseutsette næringar vil være å betre rammebetingelsane gjennom betre avskrivingsreglar, lågare transportkostnader gjennom å byggje ut infrastrukturen, forsking og teknologiutvikling for å sikre konkurransefortrinn, samt økonomisk lønsame investeringar som sikrar framtidig større avkastning enn oljefondet kan klare?

3. Korleis forklarar Heggø at Statistisk Sentralbyrå (SSB) i ein eigen studie konkluderte med at det ville være muleg å bruke så mykje som 45 milliardar kroner meir i samfunnsøkonomisk lønnsamme infrastrukturinvesteringar i Norge kvart år, utan at det ville få negative konsekvensar for økonomien? Er Jens Stoltenberg sin tidlegare arbeidsgjevar, SSB, økonomisk uansvarleg?

4. Staten tilfører norsk økonomi titals milliardar kroner gjennom statsselskap (utan at dei reknast som del av handlingsregelen). Regjeringa nyttar blant anna milliardar for å kjøpe seg opp i fiskeoppdrettselskapet Cermaq. Spørsmålet til Heggø vert då: Kvifor kan fiskeoppdrett tilførast pengar utanfor handlingsregelen, mens samfunnsøkonomisk lønsame vegprosjekt ikkje kan det?

5. I dag lånefinansierast ei rekkje oppgåver i offentleg sektor (spesielt vegar og bygg), noko som gjer at bompengegjelda og kommunegjelda er rekordhøg. Desse pengane reknast heller ikkje med når ein regner pengebruk innanfor handlingsregelen. Høgre nyttar OPS til å køyre over handlingsregelen der dei låner pengar for å framskunde investeringar, som må betalast tilbake seinare. AP gjør i praksis det same med lån via Kommunalbanken. Felles er at dei lånte pengane som oftast kjem frå utlandet. Så vert det mindre press på norsk økonomi ved at vi lånar ut våre oljepengar billeg til nabolanda, mens infrastruktur i Norge vert lånefinansiert med dyrare renter frå utlandet?

Minnetale for de falne 17. mai 2013

17. mai holdt eg minnetale for dei falne etter 2. verdenskrig ved Florø kyrkje etter barnetoget. Her er talen:

Foto: Truls Kleiven

Gratulerer med dagen heile Florø og alle florøværingar!

I dag er det ein festdag. Vi kler oss opp i dei finaste kleda vi har, går i tog, leikar, spiser god mat og feirar med familie, vener og kjende.

Men til tross for at vi neste år har grunnlovsjubileum og skal markere at grunnlova er 200 år, så har det ikkje alltid vore slik at ein har hatt høve til å feire 17. mai. I fem krigsår, under den tyske okkupasjonen frå 1940-1945, var det ikkje lov å feire 17. mai i Norge. Det var ikkje lov å gå i tog, det var ikkje lov å kle seg opp i festdrakter og det var ikkje lov å holde offentlege talar.

Og kva var det eigentleg dei mista, dei som levde i Norge under krigen? Dei som opplevde den tyske okkupasjonen mista noko av det mest dyrebare dei hadde. Fridomen! Fridomen til å bestemme over sitt eige liv, fridomen til å sei kva dei meinte, fridomen til å kle seg i festdrakter og feire 17. mai med vener og kjende. Alt dette og mykje meir mista vi under krigen.

Men det var likevel nokon som ikkje utan vidare ville gje opp fridomen utan kamp. Det var mange, heile 41 menneske, frå Florø som vart drepen eller omkom som følgje av krigshandlingane. Og det var nok ikkje tilfeldig at det var nettopp Florø som hadde det største tapet av menneskeliv av alle kommunane i Sogn og Fjordane.

Eg trur at årsaka til det ligg i den ibuande patriotismen til florøværingar. Vi har patriotisme over heile landet, men i Florø er patriotismen ekstra sterk. I Florø er vi van med å måtte kjempe. I Florø er vi van med å sloss for det vi trur på, og vi er van til å sloss for det vi meiner er rett. Dei 41 som omkom frå Florø, og mange andre med dei viste denne patriotismen ved å velje å kjempe.

Dei viste kva dei risikerte. Likevel ofra dei det mest dyrebare dei hadde å ofre, nemleg livet, for at vi skulle kunne stå her 70 år etter og feire 17. mai.

Men det var ikkje alle som kjempa. Det var ikkje alle som hadde motet og muligheten til å stå opp. Men likevel vart det fleire og fleire som gav håp til så mange mange andre. I auga til dei som kjempa såg ein lyset av håp. Og i fem lange krigsår levde nasjonen og patriotismen gjennom dei som valde å kjempe mot undertrykkelsen.

Og korleis skal vi best kunne minnast noko slikt? Er det slik at dei fridomane vi i dag har vert teken for gitt? Trur vi at det at vi kan sei meininga vår og stå her festkledde er ein sjølvfølgje? Kanskje er det ofte slik at vi tek det for gitt.

Dei 41 falne gav ikkje berre livet sitt. Dei gav oss og ein arv! Dei tente ein flamme, ein flamme som vi aldri må la slukke. Dei ofra livet sitt for å gje oss fridom, og vi har eit ansvar å kjempe vidare for å bevare den fridommen. Ikkje berre innanfor våre eigne landegrenser, men og der det finst ufridom og undertrykking i resten av verda.

Kvar einaste dag kjempar norske kvinner og menn i utanlandsteneste for dei verdiane og den fridommen vi set så høgt i Norge, hedrar vi dei så høgt som vi burde? Kvar einaste dag føregår det undertrykking og menneske vert forfulgt, står vi opp og seier at dette ikkje er rett.
Den arven vi vart gjeven, og den måten vi best minnast dei som falt under krigen på, er å aldri gløyme

I dag skal vi feire 17. mai, vi skal feire fridomen, vi skal feire nasjonen, vi skal feire folket og vi skal feire det vi står for. Men viktigast av alt er at vi ikkje gløymer. Vi skal ikkje gløyme dei som har ofra livet sitt for at vi skal ha fridom. Så mine viktigaste og siste ord i dag er: Ikkje gløym!

Streiken kan straffe Florø

Når eit fagforbund tek medlemmane sine ut i streik, så er det meint som eit verkemiddel for å presse arbeidsgjevar til å gje etter for dei tilsette sine krav. Men i dei aller fleste tilfella rammer streik utanforståande og kundar av dei aktuelle bedriftene langt meir enn arbeidsgjevaren. Streiken blant Widerøe sine kabintilsette kan få alvorlege og langvarige følgjer for Florø.

I dag har eg hatt ein stille og roleg dag på kontoret. Eg har i over eit år hatt kontor lokalisert i terminalbygget ved Florø Lufthamn, då Avinor hadde eit ledig lokale til leige. Med unntak av eit fly som letta i føremiddag, utan passasjerar sjølvsagt, samt nokre ut- og innflygingar av helikopter, så har det vore lite aktivitet på flyplassen. Med unntak av dei tilsette ved flyplassen og ein god del journalistar frå NRK, så har det i tillegg nesten vore folketomt.

I Sogn og Fjordane har Widerøe monopol på flytrafikk ut og inn av fylket. Etter ein noko merkeleg anbodsprosess i fjor vår, sikra Widerøe seg rutene til og frå Oslo og Bergen, også frå Florø Lufthamn, i tillegg til at dei hadde alle dei andre lufthamnene i fylket frå før. Danish Air Transport (DAT), som opererte desse rutene tidlegare, prøvde seg på nokre kommersielle ruter til Stavanger og Skien, men måtte gje tapt då dei ikkje hadde tilgang på dei store passasjermengdene som ligg i Bergens- og Oslorutene.

Resultatet av denne monopolsituasjonen er at flypassasjerane, og då også innbyggjarar, næringsliv, organisasjonar og det offentlege, er heilt avhengige av Widerøe for å møte kundar og kontaktar, delta på arrangement, eller berre reise på ferie eller besøk til familie og vener i andre delar av landet. I dei aller fleste andre fylke i landet har dei tilgang på andre flyselskap, som ikkje er i streik, og klarar då med litt tilpassing å komme seg avstad likevel.

No kan vi sjølvsagt ta ein debatt på om vi som flypassasjerar, i solidaritet med dei streikande tilsette, ikkje bør tole at vi kan få nokre dagar med innstilte fly, endra møtedatoar og avlyste feriar. Men eg skal ikkje gje meg i kast med å ta verken den debatten, eller om grunnlaget dei tilsette har gått ut i streik på er rett eller galt. Det er noko heilt anna som bekymrar meg vesentleg meir.

På Florø Lufthamn har CHC Helikopter Service (CHC) stasjonert to helikopter. Helikoptera fraktar dagleg arbeidarane til Statoil, GDF Suez og British Gas til og frå ei rekkje med ulike oljeinstallasjonar både i norsk og britisk sektor av Nordsjøen. I dag er det ikkje mange passasjerar om bord på ein del av turane. Årsaka til det er ikkje at helikoptera ikkje kan fly, men at passasjerane ikkje kjem seg til og frå Florø. Allereie nokre timar etter streiken starta vart fleire av helikopterflygingane flytta til Bergen.

Når oljeselskapa gjer vurderingar på kor dei skal plassere sin aktivitet, så er sårbarheit ein svært viktig vurderingsfaktor. Streiken blant dei Widerøetilsette synleggjer kor sårbart det er å ha helikoptertransporten lokalisert på ein flyplass der det berre er eit flyselskap som opererer. Vi skal ikkje gløyme kor mykje ekstra kostnader selskapa må ut med, og ikkje minst ekstrabelastninga for dei tilsette som ikkje kjem seg på jobb eller heim til familiane sine, som følgje av streiken.

Eg skal heller ikkje starte ein debatt om streikeretten til dei tilsette i verken Widerøe eller andre selskap. Men når fagforeininga tek ut alle dei tilsette, slik at ein totalt lammar både person- og næringstransport for eit heilt fylke, tydeligvis utan å i det heile teke å ta omsyn til verken kortvarige eller langvarige konsekvensar, då må vi kanskje vurdere heile systemet.

Florø tek mål av seg å være eit knutepunkt for petroleumsaktiviteten utanfor gullkysten, både med baseaktivitetar, forsyning, utdanning og servicefunksjonar som helikoptertransport. Vi ynskjer meir aktivitet og fleire tilbod. Då er nok situasjonen med Widerøe som monopolist på tilførselstenestene ein alt for sårbar situasjon til at vi kan leve med det på sikt.

Flyselskap eller Vidaregåande skular?

Fredag kom nyhenda om at SAS har vald å selje dotterselskapet Widerøe. Blant dei nye eigarane Torghatten og Nordland Fylkeskommune finn vi og Fjord1, eit selskap der Sogn og Fjordane Fylkeskommune eig 59 %. Innbyggjarane i fylket skal altså betale ca 415 millionar for oppkjøpet.

Når eit offentleg eigd selskap kjøper noko, bruker dei pr definisjon innbyggjarane sine pengar for å gjere det. Viss Fjord1 har 700 millionar tilgjengeleg for å kjøpe flyselskap, så er det pengar som kunne vore utbetalt til eigarane i form av utbytte slik at eigarane, og i dette tilfellet Fylkeskommunen, kunne brukt dei på å levere gode tenester til innbyggjarane som sikring av vidaregåande skuletilbod og/eller betre og opprusta vegar.

Viss Fjord1 derimot ikkje har desse pengane så må dei gå til eigarane for å få tilførd meir kapital slik at dei sikrar eigenkapitalandelen i selskapet ved eit eventuelt låneopptak. Eller dei må selje ut eigendelar for å få frigjort kapital, noko som fører til auka kostander og svekking av konkurransekrafta og derigjennom innbyggjarane sine verdiar.

Uansett korleis ein vrir og vender på det, så er det innbyggjarane som til sjuande og sist må betale. Og for ein fylkeskommune som slit med nedlegging av vidaregåande skular og eit vegbehov som mange hundre gangar større enn tilgjengelege ressursar, så er kanskje ikkje flyselskap på førsteplass på innbyggjarane si ynskjeliste.

Det er og svært overraskande at Fjord1 vel å kjøpe seg inn i Widerøe. Ikkje fordi Widerøe på nokon som helst måte er eit dårleg kjøp, men på grunn av situasjonen i Fjord1. Selskapet er eit godt selskap som har utvikla seg bra i mange år, til tross for at dei har hatt eit offentleg eigarskap som har hemma utviklinga deira.

Men også gode selskap må gjere grep for å halde seg på topp. I fjor selde Fjord1 seg ut av bussmarknaden for som administrerande direktør, Leif Øverland sa: «For å styrke vår satsing på sjøsida vel vi å gå heilt ut av landbasert kollektivtrafikk». Og seinast denne veka her vart det kjend at Fjord1 måtte gjere tøffe nedskjeringar grunna eit underskot på 100 millionar i 2012.

For Widerøe og dei tilsette i flyselskapet kan oppkjøpet fort utvikle seg til eit mareritt. Utfordringa vil ein ikkje sjå før Widerøe har behov for å få tilførd kapital enten fordi ein får eit magert år eller får ekstraordinære utgifter eller behov for investeringar. Korleis skal Fjord1 kunne sette ekstra kapital inn i Widerøe framfor å betale ut utbytte til ein offentleg eigar som har denne inntekta som ein viktig del av velferdsproduksjonen sin?

Fjord1 sitt kjøp av Widerøe har berre ein naturleg utgang. Sogn og Fjordane Fylkeskommune må selje sine 59 % i Fjord1, for å sikre at det kjem inn ein langsiktig eigar som har kapital og risikovilje til å sikre utviklinga av to veldig viktige selskap for mange både passasjerar og tilsette. Dei tilsette i Widerøe og Fjord1 fortener ikkje å ha ein offentleg eigar utan utviklingskompetanse og kapital. Og innbyggjarane i Sogn og Fjordane fortener ikkje å måtte ofre vidaregåande skular og framtidig vegbygging for å ta risiko i konkurranseutsette næringar.

Politisk spel med elevane som brikker

(FrP sin modell 4)

Enkelte politiske parti er meir oppteken av det politiske spelet, enn korleis vi skal skape det beste skuletilbodet i Sogn og Fjordane for framtida. Dette gjeld spesielt Arbeiderpartiet, Senterpartiet og Kristeleg folkeparti.

Då Norconsult i forrige veke la fram 3 alternative modellar for framtidig skulestruktur i fylket var det mange som vart overraska. Kommunar, næringsliv, lærarar, elevar, rektorar og lokalpolitikarar gjekk tungt i forsvar for sin skule. I media kunne vi lese om enkeltelevar som måtte flytte på hybel, lærarar som ville miste jobben, bedrifter som ville miste rekrutteringsgrunnlaget sitt, og ikkje minst lokalsamfunn som ville slå ring om skulen sin.

Media si vinkling har vore nesten utelukkande på denne typen saker, utan at nokon har spurt kva som er alternativet. For det er eit beinhardt og hjerteskjerande faktum at elevtalet i Sogn og Fjordane vil gå ned med 20-30% dei kommande 8 åra. Vi er og i ein situasjon der Fylkeskommunen allereie idag brukar 100 millionar meir på vidaregåande skule enn vi får overført frå Staten til føremålet. I åra som kjem vil i tillegg økonomien til fylkeskommunen verte ytterlegare forverra på grunn av faktorar som manglande lokale inntekter, nytt inntektssystem og nedgang i samferdslemidlar. Noko må gjerast, og det er politikarane i fylkeskommunen som må gjere det.

At Fylkeskommunen valde å bruke eit konsulentfirma til å komme med nokre alternative modellar for framtidas skulestruktur er heilt naturleg. Spesielt sidan ein og valde eit selskap som har gjennomførd denne type utgreiingar og for andre fylke. Men det vil ikkje seie at ein må være einig med et konsulentane seier. Viss ein brukar konsulentane sine eigne modellar, men vektar andre faktorar enn det Norconsult har gjort høgare, så får ein og andre modellar å jobbe utifrå.

Og ein skulle tru at fylkespolitikarane var oppteken av å ha eit breiast muleg beslutningsgrunnlag når dei skal fatte avgjerd ein gong neste år. Mest muleg fakta, og alternativ som vektar andre ting enn Norconsult burde være svært velkommen hos fylkespolitikarane.

Difor valde FrP å bruke mykje tid på å gjennomgå rapporten frå Norconsult, og leggje vekt på andre faktorar enn det selskapet hadde gjort. Nettopp for å sikre at vi fekk eit større beslutningsgrunnlag. I det som vi kalte modell 4, valde vi difor å leggje vekt på følgjande faktorar meir enn det Norconsult hadde gjort:

  • Elevane sine val (For å sikre motiverte elevar og høg gjennomføring)
  • Lokalt næringsliv (For å sikre høve til lærlingeplassar og rekruttering til næringslivet)
  • Nærleik til skulen (For å sikre at flest muleg kan bu heime viss dei ynskjer det)
  • Høve til å utnytte eksisterande fagmiljø (For å sikre kompetanse og kvalitet)
  • Samordning av utdanningstilbod (Sjå opplæringstilbodet i regionane i ein samanheng)

Desse faktorane meiner vi vert lite ivareteken i Norconsult sine modellar, og difor meinte vi det burde være fornuftig å utarbeide ein modell som legg desse faktorane til grunn. Dette var heller ikkje noko endeleg vedtak, det var eit fjerde alternativ som og burde utgreiast konsekvensane av. Vi trudde at dei andre politiske partia ville ta imot eit slikt alternativ med glede, slik at og dei fekk høve til å gjere andre vurderingar enn konsulentane.

Men neida! For enkelte parti handlar dette meir om eit politisk spel, der ein skal halde på veljarane for einkvar pris, og ikkje korleis vi skal skape framtidas skuletilbod.

Måndag morgon går Senterpartiets Jenny Følling, Arbeidarpartiets Nils P. Støyva, og KRF si Norunn Lunde Furnes ut i media og kritiserer modellen. Og kritikk skal ein sjølvsagt tole! Men kritiserer dei modellen og vurderingane i modellen? Nei, dei har faktisk ikkje gidda å settje seg inn i den!

Nils P. Støyva har ikkje skjønt at det er ein 4. modell (navnet burde kanskje gje han eit hint "Modell 4), han trur at det er eit endeleg vedtak og kallar det useriøst å leggje fram ein modell utan saksutgreiing (!). Så i realiteten meiner han at heile saka er useriøs for det er strengt tatt ingen modellar som er utgreid endå.

Jenny Følling heng seg opp i ein av faktorane i modellen, nemleg utgreiing av å leggje ned Firda vgs. Ho argumenterer med at det er investert så mykje i skulen (noko som strengt tatt gjeld nesten alle dei vidaregåande skulane i fylket). Ho meiner vidare at Firda har spesiallinjer for heile fylket (Dette er noko Norconsult foreslår i sine modellar) som gjer at skulen ikkje bør leggast ned. Det er heilt greit å ikkje være einig i delar av ein modell, men betyr det at Jenny Følling er einig i alle Norconsult sine modellar? Ho vil saksutgreie dei modellane, men ikkje modell 4. I tillegg vil ho tydeligvis byggje framtidas skuletilbod på fortida, og ikkje på kvalitet.

KRF og Norunn Lunde Furnes vert berre useriøs. Ho hevdar at FrP foreslår å utgreie nedlegging av skulen på Sandane fordi FrP har lite stemmer i Gloppen kommune. Ho har nok ikkje kikka i kartboka i det siste, då ville ho fort sjå kvifor FrP forslår å og sjå på denne skulen.

Så det politiske spelet er igang! AP, SP og KRF vil ikkje ha eit breidt grunnlag å vurdere utifrå. Dei vil kritisere, opponere og skjule seg bak konsulentar og administrasjon. Dei bryr seg ikkje om at det dei spelar med er framtida for skuletilbodet i fylket, og framtida for elevane i den vidaregåande skulen. Desverre er det desse som har fleirtalet til å fatte vedtaket!

Kameraderi også i Sogn og Fjordane

Det har den siste tida vore mykje fokus på regjeringa sine utnemningar av styremedlemmer og styreleiarar i statleg eigde selskap. Media avslører stadig fleire eksempel på at det er kameraderi og partibok som er førande for utnemning av godt betalte styreverv og leiarstillingar. Men var det nokon som trudde at dette var unikt for statleg eigde selskap? I vårt eige fylke er det akkurat dei same forholda i dei fylkeskommunalt og kommunalt eigde selskapa.

I Sogn og Fjordane er det så mange offentleg eigde og deleigde selskap og stiftingar at det er nesten ei umuleg oppgåve å få oversikt over dei alle. Men lat oss sjå på nokon av dei fylkeskommunale, og kven som er styreleiar i dei:

  • I Sogn og Fjordane Energi er det Per Kjøllesdal frå Senterpartiet som er styreleiar, for dette får han ei godtgjersle på kroner 114.000 i året
  • I Fjord1 er det Reidar Sandal frå Arbeidarpartiet som er styreleiar, og han får kr 182.000 i året i godtgjersle.
  • Same Reidar Sandal er og styreleiar i Innovasjon Norge, der han mottek 250.000 kroner i godtgjersle.
  • I Botnaneset Industriselskap er det Kjartan Longva frå Arbeidarpartiet som er styreleiar, og for det får han 50.000 kr i året i godtgjersle.
  • I Lutelandet Utvikling finn vi Jan Balstad frå Arbeidarpartiet som styreleiar, og det får han 125.000 kr i året for.
  • I tillegg kunne ein ha ramsa opp ei rekkje med stiftingar og kommunale selskap, som Sunnfjord Energi og musea i Sogn og Fjordane (Harry Mowatt (AP)), Sogn og Fjordane Teater (Håkon Fimland (SP)) osv….

Det kan nok godt hende at fleire av desse, ja kanskje alle faktisk, har gode kvalifikasjonar til å inneha desse verva. Men eg stiller meg likevel svært tvilande til at all styreleiarkompetanse i fylket er å finne i Senterpartiet og Arbeidarpartiet. Ja, eg stiller meg svært tvilande til at den beste styreleiarkompetansen faktisk er å finne berre i dei politiske partia.

Det er faktisk enkeltpersonar som har så mykje verv, at det umogleg kan la seg gjere å følgje alle desse opp på ein god og kvalitativ måte. Som eksempel kan eg nemne Fylkesvaraordførar, Jenny Følling frå Senterpartiet.

I tillegg til dei politiske verva i Fylkesutval, Vestlandsråd, kommunestyret i Gaular, og at ho har stilling som Fylkesvaraordførar i 100% (!) stilling, så finn ein med eit raskt googlesøk at ho er styremedlem i alle dei følgjande:

  • Stamvegutvalet for E39
  • Verdsarvrådet for Nærøyfjorden
  • Norsk Gassforum
  • Sogn og Fjordane Holding AS
  • F1 Holding AS
  • KS-Fylkesstyre
  • KS-Hovudstyre
  • Innovasjon Norge
  • Lutelandet Eigedom
  • KS-holding AS
  • Lutelandet Utvikling AS.
  • I tillegg er ho vararepresentant i rekkje med styrer og er utsending eller varautsending til ei rekkje med generalforsamlingar i kraft av å være fylkesvaraordførar.

Når har ho eigentleg tid til å være fylkesvaraordførar, som ho faktisk skal være 100% av tida?

Eg har ikkje sett på kor mykje alle desse verva utgjer i godtgjersler, men eg kan ikkje tenkje meg at det er reint lite.

Kvifor er no alt dette så viktig? Kan ikkje dei berre ha desse godt betalte verva, så kan nokon andre overta dei når dei eventuelt vinn valet? Nei, det er ikkje så enkelt!

Desse selskapa og stiftingane eig vi for eit bestemt føremål. Nokon skal sikre økonomisk avkastning, andre igjen skal oppfylle bestemte målsetingar innanfor kultur- og næringslivet. Og for å oppnå desse føremåla er vi avhengige av at styra består av kompetente personar som er i stand til å bruke tid, krefter og sin kompetanse for å drifte og utvikle selskapa.

Eg stiller meg svært tvilande til at medlemskap i eit parti automatisk gjer ein god nok kompetanse til å ta strategiske næringsmessige val med stor økonomisk og personalmessig betydning.

Når Fylkeskommunar og kommunar skal utnemne representantar i styrer er det berre tre ting som må telle: Kompetanse, kompetanse og kompetanse! Men fram til vi får eit politisk skifte, så må vi nok belage oss på mange fleire politiske og kameratslege utnemningar. Også i vårt fylke!

Glas med puppar og dårleg lydannlegg

Museumsdirektør ved Sogn og Fjordane kunstmuseum, Morten Johan Svendsen, hadde tidenes sjanse til å gjere kunst folkeleg. Opninga av det nye kunstmuseet i Førde kunne ha vekt ein interesse for kunst som ikkje tidlegare har vore til stades hos det breie lag av innbyggjarane i fylket. Men gjorde dei det?

Heile 1100 menneske hadde møtt opp til den høgtidelege opninga av Førde si nye «kunstneriske storstove». Her var vanlege folk blanda med ordførarar, politikarar, samfunnstoppar, næringslivsfolk, og ikkje minst kunstnarar. Det skulle være ein festdag både for innbyggjarane som har finansiert bygget til heile 93 millionar kroner over skatteseddelen, men det skulle framfor alt være ein festdag for kunsten og det breie spekteret av kunstnarar vi har i vårt fylke.

Eg er ingen kunstnar, kulturanmeldar eller kunstkritikar, men det er ikkje dei fleste andre heller. Eg er i likskap med dei fleste berre passeleg interessert i kunst og kultur, og vel meg dei kulturuttrykka som klarer å røre ved meg eller engasjere meg på ein eller annan måte. Det kan difor hende at andre opplevde det nye museet på ein heilt anna måte enn meg, eller som ein politikarkollega av meg frå eit anna parti kviskra til meg: «På ein slik dag er vi programforplikta til å skryte å verke begeistra».

For min del vart sjølve opningsseremonien utanfor museet ein stor fiasko. Saman med NRK sin kulturmeldar, Hans Jakob Reite, og forfattar, skribent, journalist og samfunnskritikar, Anne Viken, vart eg ståande bak ein enorm kreasjon som eg seinare fekk merke var eit overdimensjonert horn. Når lydannlegget i aller høgste grad ikkje var overdimensjonert, og ikkje klarte å nå ut til meir enn maks 100 personar, så fekk vi ikkje med oss nokon av dei heilt sikkert velformulerte og gode orda frå fylkesordførar, ordførar og museumsdirektør.

Foto: Anne Viken

På grunn av den enorme menneskemengda vart vi og ståande utanfor å vente ei stund før vi faktisk slapp inn, sidan dei måtte sleppe ut nokon før fleire kunne komme inn. Hans Jakob Reite var forøvrig så full av forventning og entusiasme at eg skal innrømme at den smitta over, og forventningane mine til kva eg skulle få oppleve innanfor dørene vart ganske store.

Vel innanfor dørene gjekk eg systematisk til verks og begynte med å studere det som var i fyrste etasje. Her vart eg fortald at det var medlemmane i Sogn og Fjordane kunstforeining som hadde bidrege med kunst som i tillegg var til sals for dei som var interessert, derav namnet museumsbutikk. Det var glas med puppar på, det var dyr i dei mest groteske kreasjonar, det var lysestakar og bruksgjenstandar. Og det var bilete, mange bilete, ja faktisk for mange bilete. Det var ein heil vegg som var så tettpakka av bilete at eg ikkje klarte å sjå eit einaste eit. Det var mange bilete der som hadde fortent betre enn å verte smurt i hop i ein enorm collage av forskjellige stilartar og kunstuttrykk. Men det var faktisk ein og anna gjenstand som og falt i smak, og som eg godt kunne ha hatt på peishylla heime.

Foto: Anne Viken

Vidare i fyrste etasje, bak eit føreheng, kom ein inn i det som heiter Høgsalen. Dette var eit enormt rom som dekka ein fjerdedel av grunnflata på bygget og gjekk over to etasjar. Dette rommet var, forsiktig sagt, sparsomt innreia. Frå taket hang nokre lange fiberoptiske lysremser, og nedst på ein vegg var det nokre lysremser i forskjellige fargar. Når vi les i media at kunstmuseet ikkje har funne plass til ei utstilling av ein av våre fremste kunstnarar frå fylket, Oddvar Torsheim, så var det første som slo meg at det må handle meir om uvilje enn mangel på plass, men det kjem eg tilbake til. Lysa i rommet var stillig, men verken nyskapande, engasjerande, eller spesiell på nokon måte.

Foto: Anne Viken

Andre etasje var den som skuffa mest. Her hang det noko stoffstykke ned frå taket, og det var nokre stoffutklipp i forskjellige fasongar. Det må utan tvil ha vore krevjande og tatt lang tid å utarbeide dette, men like fullt var det svært lite gjevande for oss som skule sjå på det. Det som var mest irriterande i andre etasje var at det ikkje var oppgitt kunstnar eller kva kunstverket heiter, eller kva det skulle bety. Eg vart seinare opplyst at det eigentleg var meininga at det skulle ligge ute eit papir der ein kunne lese dette, men nokon hadde gløymt å leggje ut papiret. Det var kort sagt svært uinteressant og uinspirerande å sjå denne utstillinga.

Tredje etasje var den beste, men basert på inntrykket frå dei andre etasjane, så er ikkje nødvendigvis bra. Men dei verka eg likte best i museet fant eg i denne etasjen. Dette var utstillinga som synte fram verka frå 52 kunstnarar frå vårt eige fylke. Som Florø-patriot var sjølvsagt favoritten eit stort bilete som synte delar av oljebasen i Florø, og viss ein kikka veldig godt etter såg ein at det også var skjult eit tjuetals kokkar mellom røra på biletet. Sjølvsagt meinte eg at ein burde har bilete som synte meir enn berre 5% av baseområdet, men det var no uansett eit bra bilete.

Foto: Anne Viken

I tillegg lot eg meg som alltid begeistre av Oddvar Torsheim sine verk, som talde to i denne utstillinga, samt eit par andre veldig fine bilete som eg fann på leitinga etter å verte engasjert. Det mest interessante i denne etasjen vart likevel møtet mellom Oddvar Torsheim og Anne Viken, der dei utveksla kulturverk og lovord til kvarandre. Kva Torsheimen syns om «Elise og mysteriet med dei døde hestane» vert spanande å høyre.

Foto: Anne Viken

Fjerde etasje var ein stor takterrasse samt ein liten sal med framsyning av ein 50 minutts lang film om skoproduksjon. Og sjølv om eg var på museet i heile 3 timar, så skal eg innrømme at eg ikkje tok meg tid til å sjå denne filmen. Takterrassen ser eg føre meg at kan verte ein svært fin plass å sitte ein varm sommarsdag, der ein kan nyte litt tid for seg sjølv mens bylivet går sin vante gang fire etasjar under.

Og for å sei litt om bygget også. Bygget er ei arkitektonisk perle. Det er fantastisk utforma, stikk seg fram i bybiletet som både originalt, spennande og interessant. Men for å forsvare ein prislapp på 93 millionar bør vel og innhaldet være det same. Det meiner eg at det ikkje er.

I likskap med dei fleste andre, så kan eg forsvinnande lite om kunst, men eg veit kva eg likar. Og eg fann forsvinnande lite eg likte i den nye kunstmuseet. Ikkje hadde dei funne spesielt mykje plass til den folkekjære kunstnaren Oddvar Torsheim i eit bygg som hadde alvorleg mykje tomme veggareal. Og eg skal ærleg innrømme at eit og anna innslag av Stig Eikaas, som var totalt fråværande med sine verk, nok ville ha gitt meg noko meir enn den tomheten eg følte etter besøket.

Med 1100 besøkande på opninga, så hadde kunstmuseet ein eventyrleg sjanse til å skaffe seg eit nytt publikum. Hadde dei klart å syne fram noko som skapte følelsar og engasjement, så ville mange ha funne turen tilbake seinare. Dessverre var det mange som vart skuffa, og gjekk ut døra kanskje for første og siste gang. Eller kanskje var mange som ordførar i Førde, Olve Grotle. Han spurde meg om ikkje dette var ein heilt fantastisk dag? Og når eg følgde opp med min noko lunkne tilbakemelding på kunsten, så sa han spørjande – Kunsten? Nei, den har eg ikkje sett på endå, men det var ei fantastisk opning!

Når ein nyttar 93 millionar av skattebetalarane sine pengar på eit slikt tiltak, då fortener både dei som har betalt det og kunstnarane å få meir tilbake enn det kunstmuseet har klart å prestere innhaldsmessig til opninga. Eg håpar at det berre går oppover herifrå!

Skal politikk handle om statistikk eller menneske?

Vi har ei AP-regjering som brukar alle anledningar til å prøve å overtyde veljarane og innbyggjarane om at vi her i oljerike Norge har det heilt fantastisk, og har aldri hatt det betre enn etter at Arbeiderpartiet, saman med diltepartia SV og SP, danna regjering i 2005. Fylkesleiar i Sogn og Fjordane AP, Nils P. Støyva, har til og med sendt ut lesarinnlegg til alle avisene i fylket, der han meiner at blant andre FrP svartmåler situasjonen i Norge.

Eg trur Støyva og AP relativt raskt kan komme seg ned av sin høge hest, og innsjå at hadde det ikkje vore for eit enormt årleg oljeoverskot, så hadde Norge vore i den same økonomiske situasjonen som resten av Europa. Det har lite å gjere med Ap sine sosialdemokratiske løysingar at vi foreløpig har unngått dei største effektane av krisa. Realiteten er faktisk at løysingane til AP var dei som styrde både i Spania og Hellas før krisa slo til, forskjellen er at det norske årlege underskotet på statsbudsjettet vert saldert mot oljeinntektene.

I sitt innlegg trekk Støyva fram ei rekkje med statistikk og tal som skal underbyggje hans påstand om at Arbeidarpartiet styrer landet på ein god måte. Trur verkeleg Støyva at «Geir» (23), som har stått utan jobb i 7 mnd og lev på sosialhjelp, bryr seg om at det berre er 3% arbeidsløyse i Norge? Trur AP at «Turid» (93), som ikkje lenger klarer seg sjølv og ikkje får institusjonsplass, bryr seg om at det har vorten skapt 100.000 nye offentlege arbeidsplassar? Trur ein at familien til «Hanne» (15), som tok sitt eige liv i psykiatrikøa, bryr seg om at vi aldri har brukt meir pengar på statsbudsjettet? Og trur AP-regjeringa at statistiske modellar løyser utfordringane for «Fredrik» (33) som må bruke 1 time ekstra vekke frå familien kvar dag, fordi vegane er så dårlege?

For Framstegspartiet handlar politikk om «Geir», «Turid», «Fredrik», og familien til «Hanne». Politikk og politiske løysingar handlar om menneske, og dei utfordringane vanlege menneske har i kvardagen, ikkje statistikkar frå byråkratane i Finansdepartementet. For den store politiske forskjellen er at der AP dyrkar og har fokus på systema, der har Framstegspartiet fokus på menneska.
Der AP diskuterer om ein skal bruke 25%, 45% eller 65% meir på vegane, der vil FrP byggje dei vegane som trengs. Der AP har 250-300.000 menneske i helskø, der vil FrP behandle dei som treng behandling. Der regjeringa gjer sitt beste for å stikke kjeppar i hjula for dei som ynskjer å bidra i offentleg tenesteproduksjon med sin kompetanse og kapital, der vil FrP dyrke dei innovative og nyskapande.

I motsetnad til kva AP-regjeringa og deira overbetalte, høgt utdanna, teoretiske kommunikasjonsrådgjevarar prøver å seie, så er det ikkje vanskelegare! Vil ein ha ein politikk som set fokus på verkelege menneske sine utfordringar og verkelege politiske løysingar, så vel ein Framstegspartiet. Viss ein ynskjer ein politikk basert på teoretiske modellar og statistikk vel ein AP eller eit av dei andre partia.